Bilety na styczniowy koncert Maryli Rodowicz w Zabrzu są już dostępne w internetowej sprzedaży biletów na koncerty klub.fm.

Pierwszy kontakt z piosenką Maryla Rodowicz miała w 1962 r., kiedy brała udział w eliminacjach do I Festiwalu Młodych Talentów w Szczecinie. Chociaż została zakwalifikowana do finału nie wystąpiła w nim jednak, ponieważ termin zbiegał się z Lekkoatletycznymi Mistrzostwami Polski Młodzików, w których zdobyła mistrzowski tytuł w sztafecie 4×100 m. W czasie studiów na AWF w Warszawie od sierpnia 1965 r. Rodowicz występowała w składzie bigbitowego zespołu Szejtany, działającego w studenckim klubie “Relax”. W 1965 r. wokalistka zdobyła z zespołem 1. miejsce na warszawskim przeglądzie zespołów bigbeatowych w klubie “Finka”. W 1966 r. związała się ze studenckim kabaretem “Gag”, który działał pod przewodnictwem kompozytora Jerzego Andrzeja Marka i poety Adama Kreczmara. Pierwszym jej poważniejszym sukcesem był występ w 1967 r. na Przeglądzie Piosenki Studenckiej w Lublinie i Giełdzie Piosenki w Częstochowie z piosenką Jak cię miły zatrzymać (muz. Jerzy Andrzej Marek, sł. Adam Kreczmar, utwór z repertuaru Teresy Tutinas), gdzie zdobyła główną nagrodę. Występ na odbywającym się w Krakowie w dniach 24-26 listopada 1967 r. VI Studenckim Festiwalu Piosenki zaowocował zdobyciem 1. nagrody za piosenki Jak cię miły zatrzymać i Pytania (sł. Jonasz Kofta). Na początku 1968 r. Maryla Rodowicz (obok Skaldów, Niebiesko-Czarnych i Alibabek) wzięła udział w filmie TV “Kulig”, reż. Stanisław Kokesz. Zaśpiewała w nim piosenki Jeszcze zima, Trzy, może nawet cztery dni i Walc na trzy pas. Główną rolę grał Bogumił Kobiela. W 1968 r. zadebiutowała na VI Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu w koncercie Debiutów z zainspirowanymi amerykańskim folkiem utworami Zabierz moje sukienki i Co ludzie powiedzą. W tym samym roku dokonała pierwszych nagrań dla Radiowego Studia Piosenki III programu PR. Od listopada Maryli Rodowicz towarzyszą gitarzyści (Tomasz Myśków, Grzegorz Pietrzyk). Na VII KFPP w Opolu w 1969 r. zdobyła nagrodę Przewodniczącego Towarzystwa Przyjaciół Opola za piosenkę Mówiły mu (muz. Stefan Rembowski, sł. Andrzej Bianusz). W tym roku występowała także na: Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Sopocie (Mówiły mu), Międzynarodowym Festiwalu Piosenki Politycznej w Soczi (III nagroda i nagroda dziennikarzy za piosenki Żyj mój świecie, Za duże buty i Ech, drogi oraz Festiwalu FAMA w Świnoujściu. Rodowicz została nagrodzona Srebrnym Gwoździem Sezonu Plebiscytu Popularności Czytelników “Kuriera Polskiego”, otrzymała też tytuł Piosenkarki Roku w plebiscycie rozgłośni radiowych oraz tytuł najpopularniejszej piosenkarki w kraju, przyznany w plebiscytach ?Jazzu? i ?Musicoramy?. Został też nakręcony film telewizyjny “Ballada wagonowa” z udziałem wokalistki.

Koncertowała na całym świecie – w Europie, Ameryce, Azji i Australii. Występowała na międzynarodowych festiwalach, w tym w Los Angeles, Oklahomie i Tulsa. Wielokrotnie występowała w Opolu i Sopocie zdobywając liczne nagrody i wyróżnienia. Wielokrotnie zwyciężała również w plebiscytach popularności sięgając po tytuły “Piosenkarki Roku”. Maryla zagrała także w kilku filmach i wielu widowiskach muzycznych.

W 1969 roku Maryla wylansowała pierwszy duży przebój “Mówiły mu”, za który otrzymała nagrodę na festiwalu w Opolu. Rok później ukazał się debiutancki album artystki “Żyj mój świecie”, a ona sama rozpoczęła passę występów na festiwalach polskich i zagranicznych.

W kolejnych latach piosenkarka dużo nagrywała nie tylko w kraju, współpracując z najlepszymi instrumentalistami i autorami tekstów. Nieprzerwanie udzielała się także koncertowo. W 1973 roku podbiła Polskę jednym ze swoich największych przebojów – piosenką “Małgośka”. Rok później uczestniczyła w otwarciu Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej w Monachium. Wkrótce prawie wszyscy w Polsce nucili takie przeboje Maryli jak choćby “Sing-sing”, “Damą być”, “Dziś prawdziwych cyganów już nie ma”, “Kolorowe jarmarki”, “Do łezki łezka”, “Remedium”, “Hej, żeglujże żeglarzu”, “Niech żyje bal”.

Maryla wciąż występuje na festiwalach i jest honorowana prestiżowymi nagrodami, gości także w wielu programach telewizyjnych i benefisach. Gra około stu koncertów rocznie.

Więcej informacji o miejscu: Dom Muzyki i Tańca, Zabrze

W 2009 roku mija 50 lat działalności Domu Muzyki i Tańca w Zabrzu.

Zaczęło się w 1959 r. tradycyjną górniczą Barbórką, ale już w lutym następnego roku wystąpił tu Artur Rubinstein. Potem do Zabrza przyjechali m.in. Leonard Cohen, Chris de Burgh, B. B. King, Chick Corea, a także Placido Domingo, Jose Carreras i Montserrat Caballe, June Anderson, Michele Legrand. Śpiewali Buena Vista Social Club, Chór Aleksandrowa, Electric Light Orchestra, grali Pat Metheny, Paco de Lucia, Andy di Meola i Chris Botti. Swoje dni mieli fani Tangeredream, Smokie, Procol Harum, Marillion, orkiestry Glenna Millera i wiele innych zespołów, grup muzycznych i solistów światowej rangi. W tej galerii sław nie brakuje oczywiście polskich twórców z zabrzaninem Krystianem Zimermanem. Bywali również artyści opery i baletu, rewii na lodzie, kabaretu, cyrku oraz znani politycy.

Trudno wymienić wszystkich wielkich, którzy wystąpili w Domu Muzyki i Tańca w minionym półwieczu. Przez długie lata był on określany ?Domem na szlaku gwiazd?. W ciągu 50 lat odbyło się tu ponad cztery tysiące koncertów z udziałem 7,5 mln widzów. Wielu światowej sławy twórców przyjechało do Zabrza, by uświetnić organizowany od kilkunastu lat przez zabrzańską Fundację Rozwoju Kardiochirurgii koncert Serce za Serce.

Obecnie Dom Muzyki i Tańca, po gruntownym remoncie kilka lat temu, to jedna z najlepszych pod względem warunków technicznych i bezpieczeństwa scen koncertowych w Polsce – z widownią na 2000 miejsc i wspaniałym potencjałem organizacyjnym w postaci doświadczonego i w pełni profesjonalnego zespołu.

Podczas okolicznościowego, jubileuszowego koncertu na 50-lecie wystąpił znany niemiecki zespół Scorpions.