• wiele możliwości płatności za bilety
• Karta kredytowa, Zwykły przelew, Płatności Dotpay
• bezpieczne zakupy
• certyfikat Thawte
• szyfrowanie prywatnych danych
• wiele możliwości odbioru biletów (odbiór w punkcie, wysyłka pocztą, wysyłka kurierem, druk e-biletu)
• punkt sprzedaży biletin.pl

Arka Brendana

Był liderem jednego z najpopularniejszych i najbardziej tajemniczych zespołów lat 80. minionego wieku. Dead Can Dance bo o tej grupie mowa przedefiniowało pojęcie muzyki rockowej przenosząc ją w muzyczne zaświaty. Brendan Perry połowa Dead Can Dance trochę zboczył z mistycznej ścieżki swojego macierzystego projektu i wydał rok temu solowy album „Ark” oraz ruszył w trasę z koncertami. Wrocławska publiczność będzie mogła go posłuchać już 12 września w klubie Eter (bilety na ticketpro.pl)

Solowy album artysty „Ark” nie jest wypełniony orkiestrowymi brzmieniami i nawiązaniami do muzyki klasycznej, bo jego tematyka dotyka teraźniejszości. Zamach na World Trade Center, wojny, oszustwa władz brytyjskich, amerykańskich, o tym właśnie śpiewa Perry, który stylistycznie jest na autorskim krążku bliższy elektronice.

W wywiadzie udzielonym „Newsweekowi” powiedział: „Zależało mi na chłodnym elektronicznym brzmieniu. Sercem tej płyty są generowane komputerowo bity i basy. To album bardzo mechaniczny, niemal industrialny, bo tylko taka muzyka pasowała do mojego nastroju.” Płyta zawiera elementy charakterystyczne dla stylu Perry’ego. Jest nastrojowa, oparta na stosowanych z dużym wyczuciem prostych, powtarzanych motywach, sięga obficie do brzmień instrumentów etnicznych i oczywiście, opatrzona jest głębokim, rozpoznawalnym głosem bohatera albumu. Co niezwykłe, choć taki styl wydaje się bardzo łatwy do wyeksploatowania, a lata lecą, krążek nie ma żadnych znamion autoplagiatu. Perry’emu udało się stworzyć szereg nieskomplikowanych, ale wciągających utworów w stylu jego piosenek z czasów Dead Can Dance, które w niczym nie ustępują kompozycjom wtedy tworzonym.

Nowe znaczy fascynujące

Brendan Perry urodził się 30 czerwca 1959 roku w Londynie. Jego matka jest Irlandką, ojciec Anglikiem. Już od najmłodszych lat fascynowało go wszystko, co nowe a fascynacja muzyką była najtrwalszą. W muzyce pop nie odnajdywał niczego, co pozwoliłoby mu słuchać nagrań więcej niż dwa razy. Nigdy nie ograniczał się też do jednego gatunku, nie zamykał w ograniczonym kręgu rockowym. Jego matka kolekcjonowała płyty z irlandzkimi pieśniami buntu i protestu, a młody Brendan obcował z taką muzyką niemal przez całe dzieciństwo, co nie pozostało bez wpływu na jego twórczość w wieku dojrzałym. Pierwszym zespołem z jakim Brendan miał do czynienia to „punkowo-awanturnicza” formacja The Scavengers, w której szeregi wstąpił emigrując do Nowej Zelandii w poszukiwaniu „samego siebie”. Szybki, niemalże przymusowy powrót do Melbourne (rozczarowanie sąsiednim krajem i zespołem Marching Girls), zaowocował pewnymi bardzo konstruktywnymi przemyśleniami Brendana, a co za tym idzie, decyzją o obraniu właściwego dla późniejszych dokonań kierunku.

Martwi nie tańczą

Wówczas na jego drodze stanęła Lisa Gerrard, z którą założył Dead Can Dance. Brendan komponował, śpiewał, tworząc historię jednego z najlepszych zespołów etniczno-nowofalowych z jakim świat miał do czynienia. „Nigdy nie spodziewaliśmy się z Lisą, że nasza muzyka, która w założeniu była absolutnie niszowa, silnie zakorzeniona w muzyce poważnej i etnicznej, odniesie sukces i stanie się popularna na całym świecie.”- opowiada w tym samym wywiadzie. A na pytanie o fenomen kapeli i fanów Dead Can Dance odpowiada: „Pociągała ich duszna, mroczna atmosfera naszych albumów.”

W 1996 roku zespół nagrał swoją ostatnią płytę „Spiritchaser” i ku zaskoczeniu milionów fanów przestał oficjalnie istnieć. Związek Brendana z Lisą również definitywnie się zakończył. „Jak w każdym związku wszystko ma swój koniec. – wyznał szczerze podczas innego wywiadu. „ Nawet wielka miłość nie zawsze przetrwa 16-17 lat małżeństwa. Myślę, że było to na swój sposób nieuniknione. Odeszliśmy od siebie mając szacunek dla własnych wizji artystycznych. Większość lat 90. spędziliśmy z dala od siebie – ja mieszkam wnIrlandii, Lisa w Australii. Mamy teraz dość rozbieżne poglądy filozoficzne.”

Kawa, tenis, muzyka

W 1999 roku Perry nagrał swą pierwszą płytę solową „Eye of the Hunter”. Lata 2000-2005 spędził w Quivvy Church w Irlandii, gdzie wraz ze swoim bratem Robertem prowadził warsztaty perkusyjne z wykorzystaniem tradycyjnych afrokubańskich i wschodnioafrykańskich bębnów.

Albumem „Ark” definitywnie powróciła na scenę.

Brendan Perry to zwyczajny artysta, który prowadzi zwyczajne życie o czym w rozbrajający sposób opowiada: „Zazwyczaj wstaję o 9 rano, robię sobie kawę i idę do mojego małego studia, które zainstalowałem w domu. Robię kilka technicznych spraw, sprawdzam e-maile, trochę surfuję po sieci, gdzie odwiedzam ulubione strony. Trochę komponuję i tak docieram do lunchu. Po posiłku wracam do studia i pracuję tam niemal całe popołudnie. Potem staram się trochę poruszać, gdyż niemal cały dzień spędzony w studiu czuję w plecach. Trochę gram z przyjaciółmi w tenisa, mamy tu taki lokalny klub, czasami grywamy w piłkę. (…) Na szczęście nie nachodzą mnie myśli związane z mym końcem, gdyż nie jest to coś poetyckiego. Największym problemem w skali świata, o którym rozmyślam w przerwach, jest oczywiście zanieczyszczenie powietrza. Gdy w przyszłości ludzie zaczną się zabijać w imię zachowania się w pamięci, to jest to właśnie jedna z tych wielkich, nieodwracalnych spraw – zanieczyszczenie naszego naturalnego środowiska. To wywołuje u mnie pewien lęk, szczególnie teraz, gdy jestem ojcem. Chciałbym, aby moje dziecko wkroczyło w świat mając zapewnioną bardziej pozytywną przyszłość.”