Bobby McFerrin i Chick Corea w Berlinie w czerwcu 2012
Bobby McFerrin (ur. 11 marca 1950 w Nowym Jorku) – amerykański wokalista jazzowy, którego głos nazywany jest „ósmym cudem świata”. Wykonuje utwory a capella i z akompaniamentem, solo jak i z zespołem. Spośród wielu muzyków z którymi współpracował należy wymienić pianistę Chicka Corea i wiolonczelistę Yo-Yo Ma.
Sprawdź: koncerty 2012
Najbardziej znanym utworem McFerrina jest piosenka Don’t Worry, Be Happy z płyty Simple Pleasures, która pojawiła się w filmie Koktajl z Tomem Cruisem, i znajdowała się na pierwszym miejscu listy przebojów (muzyki popularnej) w USA.
W swojej pracy artystycznej wykorzystuje motywy ludowe, zwłaszcza w zakresie kompozycji i sposobów emisji głosu. Charakterystycznym elementem aranżacji u Bobbego McFerrina jest wydobywanie dźwięków o charakterze perkusyjnym poprzez uderzenia w swoje ciało (zobacz też: beatbox).
Jest synem zmarłego w 2006 r., znanego śpiewaka operowego Roberta McFerrina Sr.
Wystąpił w Polsce 21 lipca 2002 na improwizowanym koncercie zamykającym XI edycję festiwalu Warsaw Summer Jazz Days.[1] Na własne życzenie występował z towarzyszeniem nieznanych mu wcześniej, a zaproszonych przez organizatorów, polskich artystów: Grupy MoCarta, Orkiestry z Chmielnej, Motion Trio oraz Adama Pierończyka.
W trakcie koncertu zaprosił na scenę 16 osób (ostatecznie weszło ich więcej), z których powstał 4-głosowy chór. Na zakończenie do jego akompaniamentu publiczność odśpiewała pieśń Ave Maria Bacha-Gounoda. McFerrin odtwarzał wokalnie partię organów.
Sprawdź: koncerty w Berlinie
Chick Corea, właśc. Armando Anthony Corea (ur. 12 czerwca 1941 w Chelsea, MA) – amerykański pianista jazzowy i kompozytor. Jest stawiany pośród niewielu absolutnych mistrzów języka jazzowego, choć posiadającego wielu naśladowców w dzisiejszym świecie muzyki. Jeden z wielkich pionierów fusion, a pośród gatunków, na które znacząco wpłynął, można jednych tchem wymienić post-bop, jazz latynoski, free jazz, jazz awangardowy, oraz ten klasyczny. Jest rzadkością w swojej biegłości oraz charakterystyczności sposobu grania zarówno na klawiszach, jak i syntezatorach; jest jednym z pierwszych, którzy w pełni wykorzystali potencjał instrumentów elektronicznych.
„Żaden muzyk nie wykorzystał koncepcji fusion z taką różnorodnością, inteligencją oraz nieskazitelnym smakiem jak Chick Corea” napisał Len Lyons, znany autor i krytyk jazzowy, w swojej książce „101 najlepszych albumów jazzowych” ( „The 101 Best Jazz Albums” ). Słynny amerykański magazyn „Downbeat” nazwał Coreę „najbardziej różnorodną i nieprzewidywalną postacią w jazzie”. Pośród muzyków, którzy wpłynęli na Coreę, wymienia się Mozarta, Beethovena, Arta Tatuma, Theloniousa Monka, Billa Evansa oraz, przede wszystkim, Buda Powella. Jest stawiany na półce razem z Herbie’em Hancockiem i Keithem Jarrettem jako najbardziej wpływowy klawiszowiec drugiej połowy XX wieku.
