Magnetic Man

Jeśli obecnie przeżywamy kulminacyjny moment wejścia dubstepu na muzyczne salony, to po części zawdzięczamy to właśnie projektowi Magnetic Man. Ukrywający się pod tą nazwą trzej DJe i producenci Skream, Benga i Artwork, wydanym w pod koniec 2010 roku imiennym albumem szeroko otworzyli drzwi dla niskich tonów i ciężkich basów, podkręcając ich potencjał za sprawą odrobiny trance’u i wokali, które z klubowych bangerów uczyniły piosenki radiowe.

Spotkali się w jednej z kolebek brytyjskiego dubstepu, nieistniejącym już mały sklepie z winylami w podlondyńskim Croydon – Big Apple Records, gdzie Skream był sprzedawcą. Był to jednak koniec lat 90-tych, i dopiero dekadę później, już po solowych sukcesach każdego z producentów założyli Magnetic Man. Początkowo byli skupieni na wspólnych setach i pojedynczych utworach pojawiających się choćby w audycjach Mary Anne Hobbs, by wkrótce połączyć swoje producenckie możliwości i w 2009 wydać „The Cyberman EP”. W powszechnej świadomości fanów muzyki zaistnieli jednak dopiero po pojawieniu się na okładce tygodnika NME. Nie było by w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że NME niezwykle rzadko umieszczali na okładce przedstawicieli kultury klubowej, a tu prezentowali zespół bez debiutanckiej płyty na koncie.

Ta została wydana w październiku 2010 roku nakładem Columbia Records i dotarła do piątego miejsca na albumowym UK TOP 40. Świetnie radziły sobie single „I Need Air”, „Perfect Stranger” i „Getting Nowhere”, które prócz audycji sprofilowanych na muzykę basową i rozgłośni w stylu Rinse FM pojawiły się na najwyższych rotacjach w komercyjnych rozgłośniach radiowych. To oczywiście nie tylko zasługa muzyki, ale także umiejętnego doboru wokalistów – Katy B, Ms. Dynamite, Johna Legenda. Dla tej pierwszej Magnetic Man wyprodukowali dwa utwory na debiutancki album.

„Dubstep to największa zmiana w muzyce od w ciągu ostatnich pięciu lat” mówi Skream. A kto może wiedzieć to lepiej niż twórcy takich legendarnych wydawnictw jak „Red EP” (Artwork), „Skream!” (Skream) czt „Diary of an Afro Warrior” (Benga), którzy po raz kolejny robią rewoltę w tym gatunku, tym razem wspólnie, jako Magnetic Man.

Disclosure

Choć wydawać by się mogło, że czas zespołów założonych przez braci minął bezpowrotnie wraz z rozpadem Oasis, to jesteśmy w błędzie. Na scenę muzyczną wchodzą właśnie bracia Guy i Howard Lawrence czyli duet Disclosure, i kto wie czy nie staną się dla współczesnej elektroniki tym kim w latach 90-tych był dla niej inny braterski duet – Orbital. Disclosure w pierwszą rocznicę rozpadu Oasis (choć pewnie bez specjalnego związku) wydali swój debiutancki singiel zatytułowany „Offline Dexterity”. Strzał był mocny, bo w barwach wytwórni Moshi Moshi, która na Wyspach ma status wylęgarni gwiazd. Zaczynali od próby znalezienia nowej formuły dla two-stepu, by na ostatnio wydanych singlach pójść w kierunku muzyki basowej. Słychać tu i echa Jamesa Blake’a (I Love… That You Know) i Rusti’ego (Carnival). Mimo krótkiego stażu remixowali już nagrania Crystal Fighters oraz Everything Everything. Tak brzmi nowy Londyn i to ekstremalnie młody – bracia mają zaledwie 17 i 20 lat.

Com Truise

Jak widać nie każdy chce być gwiazdą „Top Gun”. Niektórym wystarcza syntezator. Seth Haley jest nowym nabytkiem wytwórni Ghostly International, założonej przez Matthew Dear’a i jednocześnie jednym z najbardziej obiecujących twórców na amerykańskiej scenie inteligentnej elektroniki.  Wydaje się, że lata 80 w muzyce elektronicznej nie mają dla niego tajemnic i sam przyznaje się do inspiracji choćby Joy Division czy Cocteau Twins, dodając jednak od razu, że w jego produkcji brzmią tak, jakby były słuchane przez Xboxa. Kilka miesięcy temu wydał swój debiutancki album zatytułowany „Galactic Melt” a na bieżąco na swojej udostępnia mixtape’y pod nazwą Komputer Cast, będące hołdem dla syntezatorowej fali, która przez lata była zapomniana, by teraz wrócić dzięki młodemu pokoleniu.

Budka Suflera – polski zespół rockowy założony w Lublinie w 1969 przez Krzysztofa Cugowskiego, działający do dziś w wielokrotnie zmienianym składzie.

Budka Suflera powstała w 1969 roku z inicjatywy wokalisty Krzysztofa Cugowskiego. Nazwa została wylosowana ze słownika polsko – angielskiego na chybił trafił. W skład grupy wchodzili: gitarzysta Krzysztof Brozi, basista Janusz Pędzisz i perkusista Jacek Grün (później dziennikarz prasowy). Zespół wykonywał utwory Johna Mayalla, Hendrixa i Led Zeppelin. Po dokonaniu kilku nagrań dla radia i kilkunastu koncertach grupa przestała istnieć.

Po rozpadzie Cugowski dołączył do zespołu swojego szkolnego kolegi Romualda Lipko Stowarzyszenie Cnót Wszelakich. Grupa przyjęła jednak nazwę Budka Suflera. W skład zespołu wchodzili ponadto: gitarzysta Andrzej Ziółkowski i perkusista Ryszard Siwiec. Występowali w tym składzie do wiosny 1971 roku, kiedy to Cugowski podjął studia. Grupa czekała na powrót wokalisty pracując w teatrze im. Osterwy grając muzykę w spektaklu Fredry „Gwałtu co się dzieje”. Sukces przedstawienia był na tyle duży, że dość długo Budka Suflera mogła trwać bez frontmana. Podczas grania w teatrze zmieniali się perkusiści. Najpierw grał Waldemar Ziółkowski, a potem Zbigniew Zieliński. Skład uzupełniał Leszek Wijakowski znany z występów w grupie Minstrele.Punktem zwrotnym w karierze młodych muzyków okazał się pomysł wieloletniego przyjaciela Budki Jerzego Janiszewskiego na nagranie polskiej wersji utworu „Ain’t No Sunshine” z repertuaru Bill’a Withersa. Mimo początkowo sceptycznego nastawienia muzyków nagrania dokonano. W nagraniu brał udział chórek i sekcja smyczków. Nikt się wtedy nie spodziewał, że powstał utwór, który pociągnie za sobą propozycję nagrania płyty z Polskich Nagrań i licznych koncertów. Jesienią 1974 roku zespół nagrywa jeden ze swych największych przebojów wszech czasów – „Cień wielkiej góry”, zainspirowany tragiczną śmiercią dwóch polskich himalaistów. W listopadzie powstaje kompozycja „Lubię ten stary obraz”, a na początku 1975 roku – „Memu miastu na do widzenia”. Jest to ostatni utwór z udziałem Zbigniewa Zielińskiego, który odchodzi z zespołu. Zastępuje go Tomasz Zeliszewski, wcześniej perkusista w tarnowskiej grupie Vabanque.

Do nagrania debiutanckiego albumu zaproszono Czesława Niemena oraz żeński zespół Alibabki. Włączono także sekcję instrumentów smyczkowych. Niemen wykonał dwie partie instrumentalne do suity „Szalony koń” wnosząc do brzmienia płyty charakterystyczny dźwięk swojego rzadkiego jak na owe czasy w Polsce instrumentu – Mooga, na którym pozostałe partie dograł Marek Stefankiewicz.

Na albumie nie pojawił się „Sen o dolinie”, gdyż nie zgodziła się na to wytwórnia płytowa (która musiałaby płacić za niego tantiemy, jako że kompozycja była dziełem zagranicznego artysty). Zabrakło również „Memu miastu na do widzenia”, ponieważ utwór ten został napisany w całości przez Lipkę, a muzycy umówili się wcześniej, że na debiutanckiej płycie znajdą się wyłącznie kompozycje duetu Lipko-Cugowski. Pomimo to „Cień wielkiej góry” okazał się wielkim sukcesem grupy, w opinii wielu krytyków największym w jego historii.
Premiera płyty okazała się sukcesem. Pojawiły się też zaproszenia z zagranicy. Najważniejszym był wyjazd do RFN i NRD. W NRD powstały niemieckie wersje do kilku przebojów Budki z tekstami Bernda Maywalda, Kurta Demmlera i Kirstena Steinckerta. Nikt w zespole nie znał niemieckiego, ale Budka zyskała olbrzymią sławę za Odrą. Wytwórnia Amiga zaproponowała Budce nagranie płyty, ale projekt ten nie doszedł do skutku. Krzysztof Cugowski z nie do końca jasnych powodów nie zjawił się w umówionym terminie na sesji nagraniowej, a gdy później wytwórnia zaproponowała drugie podejście, zespół wrócił właśnie z intensywnej trasy koncertowej, bezpośrednio po której wokalista nie był w stanie wziąć udziału w nagraniach. Tak zakończyła się kariera Budki Suflera w Niemczech, a epizod ten wpłynął na późniejsze odejście Cugowskiego z zespołu.Na początku 1976 roku ukazała się druga płyta „Przechodniem byłem między wami”. Album był znacznie cięższy w formie od przebojowego debiutu, a także gorszy pod względem technicznym (jakość nagrania), dlatego nie przypadł do gustu szerszej publiczności. Równocześnie pojawiły się nieporozumienia między wokalistą a resztą zespołu. Po odejściu Cugowskiego w styczniu 1978 roku (który postanowił rozpocząć karierę solową), w zespole doszło do dość nietypowych zmian w składzie. Lipko przesiadł się na instrumenty klawiszowe, przy gitarze basowej zastąpił go Ziółkowski, natomiast nowym gitarzystą został Jan Borysewicz – późniejszy lider Lady Pank). Wokalistą początkowo wybrano Stanisława Wenglorza, który wcześniej śpiewał między innymi w grupie Skaldowie. Odbyło się kilka sesji w Katowicach (z nagranych wtedy utworów do tej pory cztery ujrzały światło dzienne: „Rozmowa”, „Kula nocnego światła”, „Ślady na piasku”, „Życiowy numer”) i koncertów, po czym uznano, że Wenglorz nie radzi sobie jako wokalista rockowy. Ostatecznie frontmanem został Romuald Czystaw, występujący do tej pory w zespole Dzikie Dziecko.
Budka została zaproszona przez Pronit do nagrania albumu poświęconego olimpiadzie w Moskwie „Na brzegu światła”. Była to część Tryptyku Olimpijskiego, nagranego wraz ze Skaldami i grupą bluesową Breakout. Wynagrodzeniem za pracę miał być występ artystyczny na olimpiadzie i trasa po Związku Radzieckim. Lipko po raz pierwszy w zawodowej karierze skomponował muzykę do wcześniej napisanych słów Bogdana Loebla. Budka Suflera nie zaliczyła tego albumu do swojej dyskografii, jako że został nagrany na specjalną okazję. Natomiast bojkot olimpiady przyczynił się do zmiany planów i do wyjazdu Budki na Wschód nie doszło.
Przed nagraniem kolejnego albumu Ona przyszła prosto z chmur do zespołu dołączył dodatkowy gitarzysta – Zdzisław Janiak.
Długi czas nagrania wynikał z dużej liczby eksperymentów muzycznych i realizacyjnych oraz ze współpracy Budki z wokalistką Anną Jantar. Budka nagrała z nią wielki przebój Nic nie może wiecznie trwać i zamierzała stworzyć wspólną płytę, jednak w okresie przygotowywania Anna Jantar zginęła w katastrofie lotniczej. Materiał na płytę potem został nagrany częściowo przez Izę Trojanowską i Urszulę.

Mimo iż „Ona…” jest dobrą płytą, nie trafiła w czas, który sprzyjał bardziej muzyce pop. Widząc to, Lipko postanowił iść w kierunku lżejszych kompozycji i w takim stylu nagrać następny album, który miał zadecydować o dalszych losach Budki Suflera.
Na prośbę Mariusza Waltera Lipko pomógł w nagraniach młodej wokalistce Izie Trojanowskiej. Sukces utworów: Wszystko czego dziś chcę, Tyle samo prawd ile kłamstw, Tydzień łez i Jestem twoim grzechem sprawił, że nagrano cały album. W tym czasie Budka odbyła też trasę po Związku Radzieckim, podczas której swoje odejście zapowiedzieli Ziółkowski i Borysewicz, a wraz z nim autor przebojowych tekstów Andrzej Mogielnicki. W tym okresie wspierala zespół na koncertach Danuta Błażejczyk. Na jakiś czas rolę głównego gitarzysty przejął Janiak. Przed rozstaniem Borysewicz skomponował przebój Nie wierz nigdy kobiecie, do którego Budka nagrała teledysk

Płyta Za ostatni grosz i jej tytułowy utwór wprowadziły Budkę na szczyt list przebojów. Na płycie nie znalazły się kompozycje stworzone wcześniej przez Jana Borysewicza. Mimo sukcesu z zespołu postanowił odejść jeden z założycieli Andrzej Ziółkowski. Wraz z rodziną wyemigrował początkowo do Austrii by ostatecznie znaleźć się w USA. Do Budki po raz pierwszy dołączył basista z Wrocławia Mietek Jurecki. Do „Grosza” powstał teledysk, a Budka rozpoczęła dużą trasę koncertową, którą przerwał stan wojenny.

Do Budki dołączyła kolejna kobieta, Urszula Kasprzak szerzej znana jako po prostu Urszula. Lipko skomponował dla niej takie przeboje, jak Fatamorgana ‘82, Bogowie i demony, Luz-blues. Razem z Budką zaśpiewała Dmuchawce, latawce, wiatr, Malinowy król, Totalna hipnoza i wiele innych.
Urszula towarzyszyła zespołowi podczas występu na 15. edycji Festiwalu Piosenek Politycznych (Festival des politischen Liedes) w Berlinie. Razem z Budką wykonała tam utwór „Auschwitz 45”

Z powodu problemów z głosem, w roku 1982 Romuald Czystaw został zmuszony opuścić zespół. W ramach poszukiwań jego następcy, Lipko zaprosił do zespołu Felicjana Andrzejczaka. Postanowiono nagrać próbnie kilka piosenek. I tak powstał przebój Jolka, Jolka pamiętasz…, Noc komety (cover utworu „Time To Turn” niemieckiej grupy Eloy) i Czas ołowiu. „Jolka…” spodobała się w Holandii i tamtejsza wytwórnia zaproponowała wydanie singla w wersji angielskiej. Z powodów językowych, w nagraniu Andrzejczaka zastąpił Cugowski. Ta wersja (zatytułowana „Lifeline” została potem wydana na minialbumie American Tour.

Wkrótce potem odeszli Janiak i Jurecki, zastąpieni przez Andrzeja Sidłę i Piotra Płechę. W związku ze zbliżającym się 10-leciem zespołu postanowiono nagrać dwie płyty. Pierwszą z repertuarem wspominkowym („1974-1984”), a drugą z premierowym. Ponownie poproszono Cugowskiego o pomoc w realizacji. Po nagraniach rozpoczęto rozmowy o jego powrocie na stałe

Andrzejczak w końcu sam postanowił, że rezygnuje, co przyczyniło się do sfinalizowania rozmów o powrocie Cugowskiego. Do Budki doszedł także nowy gitarzysta – Krzysztof Mandziara (podczas nieobecności Cugowskiego w Budce współpracowali w zespole Cross). Materiał na płytę Czas czekania, czas olśnienia nagrano na nowo z tekstami Tomasza Zeliszewskiego. Powstał rockowy album z przebojem Cały mój zgiełk. W tym czasie Budka wzięła udział w projekcie Katarzyny Gärtner „Żeglując w dobry czas”, gdzie Andrzejczak śpiewał utwór tytułowy, Urszula zaśpiewała słynną Polkę idolkę, a Budka Publikatory i Wypożyczalnię myśli. W projekcie wziął też udział Stanisław Wenglorz, Grzegorz Markowski, Dżem i wielu innych.

W 1985 roku Budka nagrała kolejny hit Giganci tańczą, ale cała płyta (pod tym samym tytułem) wyszła ponad rok później i nie była sukcesem rynkowym. Na tle ogólnej recesji przemysłu muzycznego w tym okresie i z powodu słabej sprzedaży płyt muzycy szukali zajęcia poza zespołem. W tym czasie Lipko nagrał muzykę do szwedzkiego filmu polskiego reżysera „Pay Off”. W samym zespole nastały kolejne zmiany w składzie. Nowym gitarzystą został grający wcześniej w zespole Crash Stanisław Zybowski (późniejszy mąż Urszuli). Do nagrania nowej płyty Suflerzy przystąpili bez stałego basisty. Partie gitary basowej częściowo wykonywał rezygnujący właśnie z występowania w zespole Płecha, a częściowo Lipko (głównie imitując bas za pomocą syntezatora). Tak powstał podwójny album Ratujmy co się da!! zawierający piętnaście utworów, w tym materiał nagrany do filmu i kompozycje Zybowskiego. Płyta przyniosła kilka przebojów granych po dziś dzień na koncertach. Oprócz tytułowej piosenki warto wymienić To nie tak miało być, Czas wielkiej wody czy Nieśmiertelnie piękna twarz.

Grupa pasjonatów postanowiła sprowadzić Suflerów do USA i zorganizować im na początek koncert na Broadwayu w Beacon Theatre. Z tej okazji wydano także okazjonalny minialbum American Tour, zawierający nagraną wcześniej „Jolkę” po angielsku, dwie piosenki z ostatniej płyty z angielskim tekstem i muzyczny temat z filmu Pay Off. Niepostrzeżenie stworzono w ten sposób białego kruka w dyskografii zespołu (album jest obecnie niedostępny w sprzedaży). Koncert, który w Beacon Theatre poprowadził Michał Urbaniak z narzeczoną, otrzymał pozytywną recenzję w New York Times. Koncerty w dalszej części trasy nie odnosiły już podobnych sukcesów, niemniej jednak stały się okazją do nawiązania ważnych kontaktów. Muzycy później wrócili do USA na blisko rok. W całym „amerykańskim” okresie na gitarze basowej grał ponownie Jurecki, a potem Janusz Biegaj (początkowo technik zespołu). Zrezygnował także Stanisław Zybowski. Nowym gitarzystą został Arkadiusz Smyk.

Dzięki wyjazdom do Ameryki Budka przetrwała kryzys rynkowy końca lat 80. Przemiany ustrojowe pozwoliły myśleć realnie o powrocie. Zeliszewski został oficjalnie menadżerem zespołu i rozpoczął poszukiwania wytwórni. Znaleziono małą firmę w Lublinie zarządzaną przez Krzysztofa Świątkowskiego. Tomek Zeliszewski wraz Anną Adamczyk zajęli się produkcją płyt w USA, a New Abra zajęła się dystrybucją w Polsce. Najpierw wydano Greatest Hits – rozwinięcie 1974-1984. Świetne wyniki sprzedaży przekonały wszystkich o słuszności powrotu. Wydano minialbum 4 Pieces To Go – preludium do następnego, pełnego albumu. Płytka zawierała hit Twoje radio w wersji nagranej dla Radia Lublin, dwie wersje językowe Kolędy rozterek (trwające ponad osiem minut) i angielską wersję Ragtime zatytuowaną La Mancha Taxi Driver. Po raz pierwszy w Polsce zastosowano pudełko typu digipack.

Płyta Cisza przez wielu uważana jest za jedno z największych osiągnięć Budki Suflera w całej karierze. W trzech utworach (Młode lwy, Geniusz blues, Czas wielkiej wody) zagrał nowy gitarzysta Budki – Marek Raduli. Ten ostatni utwór stanowi remake wersji z Ratujmy, co się da!! (składała się ona z samego wokalu i podkładu klawiszowego, nowa wersja jest w pełni zinstrumentalizowana). Smyk został poproszony o opuszczenie zespołu z uwagi na poważne problemy z alkoholem. Po raz trzeci powrócił Jurecki. Budka objechała kraj promując album. Wygrała też w konkursie „Muzyczna Jedynka”. Cisza osiągnęła status złotej płyty z wynikiem ponad 220000 sprzedanych egzemplarzy. Równie dobrze sprzedawał się album Greatest Hits.
Z okazji XX-lecia zespołu zorganizowano dużą trasę koncertową. Wraz z Budką Suflera wystąpili m.in.: Urszula z Zybowskim, Andrzejczak, Iza Trojanowska, Jan Borysewicz, Janusz Panasewicz, Zdzisław Janiak. Koncert z Opery Leśnej transmitowała na żywo TVP2, a fragmenty wydano na płycie „Budka w Operze – live from Sopot’94

Wszystkie teksty do kolejnej płyty Noc napisał Tomasz Zeliszewski, muzykę skomponowali Lipko (większość) i Cugowski, wszyscy zajęli się aranżacjami. Powstał blues rockowy album, który był promowany przez radiową „Trójkę” i przez wspólną z Perfectem trasę koncertową Giganci rocka.

Następny album Nic nie boli, tak jak życie przyniósł Budce olbrzymi sukces finansowy, nie pobity do dziś[potrzebne źródło]: ponad milion sprzedanych legalnie egzemplarzy i trudna do oszacowania ilość prywatnych kopii. Przebój „Takie tango” (muz. R. Lipko – sł. A. Mogielnicki). znajdował się na pierwszym miejscu listy „30 ton” kilka miesięcy, triumfował też na liście „Trójki” Marka Niedźwieckiego.

Sukces finansowy pozwolił na nowe śmiałe projekty, jak na przykład płyta akustyczna z orkiestrą – „Akustycznie” z premierowym utworem Martwe morze. Budka nagrała ją w krakowskim studiu telewizyjnym „Łęg” z orkiestrą Jacka Delekty. Jako pierwszy zespół w Polsce Budka wydała płytę w niekonwencjonalnym, blaszanym pudełku. Płyta sprzedała się bardzo dobrze. Ustanowiła nowy rekord sprzedaży płyt „live” na naszym rynku – ponad 80 000 egzemplarzy. Koncert wydany został także w całości na DVD, a we fragmentach wielokrotnie był puszczany w publicznej telewizji.

Na jubileusz 25-lecia Suflerzy objechali cały kraj grając trzygodzinne koncerty z udziałem Felicjana Andrzejczaka i Romualda Czystawa. Trasa miała rozpocząć się poza krajem koncertem w Carnegie Hall. Koncert w Carnegie Hall (przełożony o kilka miesięcy ze względu na chorobę wokalisty) obejrzało 2800 widzów, głównie Polonia amerykańska. Pamiątką z tego wydarzenia jest płyta Live at Carnegie Hall. Z okazji 25. rocznicy istnienia zespół wydał także składankę Greatest Hits II i dziesięciopłytową antologię, która zawierała między innymi utwory z niemieckich sesji nagraniowych i inne, do tej pory nie publikowane nagrania.

Zostają wydane dwa nowe albumy – Bal wszystkich świętych w 2000 roku i Mokre oczy w 2002 roku. Każdy kolejny osiąga mniejszy sukces komercyjny mimo nieustannej promocji w mediach. Tytułowy utwór na Balu wszystkich świętych staje się wprawdzie dużym przebojem, skutkując w 300 tys. sprzedanych egzemplarzy albumu, ale już Mokre oczy rozchodzą się w zaledwie 35 tys. kopii.

Zarzewiem konfliktu było wydanie solowej płyty Krzysztofa Cugowskiego „Integralnie”. Początkowo wydawcą miała być jak zwykle New Abra, ale tuż przed premierą szef firmy Krzysztof Świątkowski wycofał się pozostawiając Cugowskiego z kosztami i materiałem. Wokalista rozpoczął próby odłączenia zespołu od wytwórni, ale po namowach kolegów postanowił, że sprawy potoczą się nadal tak samo, ale on nie będzie się kontaktował z New Abra. Niedługo jednak potem Świątkowski najpierw zlecił Romualdowi Lipko napisanie muzyki na płytę pop tenora Marka Torzewskiego, a potem uznał, że praca Lipki nie spełnia jego oczekiwań. W efekcie Budka Suflera w obecności kamer opuściła lubelską wytwórnię i związała się kontraktem z Pomatonem EMI. Umowa zakładała nagranie jednej płyty i wolność tworzenia dla muzyków. Suflerzy przystąpili do pracy wydając najpierw rockowy singel „Kiedy rozum śpi”, i jadąc na festiwal do Opola z popowym Solo, które dało im nagrodę publiczności. Płyta wydana w Pomatonie nie była jednak sukcesem komercyjnym (sprzedała się na poziomie płyty Noc). Nie udała się też trasa koncertowa: zespół został oszukany przez producenta i przerwał koncertowanie w połowie trasy. Nabrzmiały też konflikty między muzykami. Jureckiemu i Radulemu nie podobał się fakt opuszczenia New Abry, natomiast pozostali mieli pretensje do nich, że nie przykładają się do pracy. W styczniu 2003 r. Cugowski, Lipko i Zeliszewski postanowili, że w lipcu nie przedłużą kontraktu z gitarzystami. Raduli w marcu w programie „Hołdys Guru Limited” powiedział, że opuszcza zespół wraz z Jureckim – wbrew pierwotnym ustaleniom, że informacja ta miała trafić do fanów na festiwalu w Opolu. W efekcie Budka przyspieszyła kompletowanie nowego składu i tak od lipca 2004 na gitarze gra Łukasz Pilch, na basie Mirosław Stępień, na drugich klawiszach Piotr Kominek, a na instrumentach perkusyjnych Ania Patynek.

Zmiany w składzie związane były z nowym projektem fonograficznym, przygotowywanym na 30 lecie – dwupłytowym albumem „Było / Jest”. Przy pomocy Piotra Metza Budka próbowała zorganizować sesję nagraniową w Stanach Zjednoczonych przy udziale znakomitych gości. Początkowo starano się o występ samego Ozzy Osbourna, ale terminy i cena zablokowały ten pomysł. Zagrać miał też Eddie Van Halen i zespół The Eagles. Ostatecznie na gitarze basowej Budkę wsparł Marcus Miller, na gitarze Steve Lukather, perkusjonistka Sheila E., a producentem powstałych dwóch utworów był Greg Phillinganes. Teksty do nich napisał popularny w Polsce pisarz Jonathan Carroll.

Podczas pobytu Budki w Stanach zmarł Czesław Niemen, który przyjął zaproszenie do zaśpiewania duetu z Cugowskim. Na miesiąc przed premierą z projektu wycofała się wytwórnia Good Summer i Suflerzy musieli zrezygnować z wydania podwójnego albumu kosztem płyty „Było”. Ostatecznie wydano tylko „Jest”. Budka na festiwalu w Opolu zagrała duży recital z udziałem wykonawców z kraju i ze świata. Po raz pierwszy od lat gościnnie wystąpiła Urszula. Pierwszy raz z Budką zaśpiewała Natalia Kukulska. Wystąpił też Felicjan Andrzejczak i Piotr Cugowski. W duecie z Cugowskim zaśpiewali: Gary Brooker z Procol Harum i kanadyjczyk Garou.

Leksykon Budki Suflera 1974-2005 [edytuj]

Wobec niepowodzenia z nowym materiałem, zespół zaczął szukać wydawcy dla dużego leksykonu, zawierającego dawne przeboje grupy. W ten sposób pod koniec 2005 roku wraz z dziennikiem „Nowy dzień” każdego tygdnia ukazywała się kolejna z dwudziestu części leksykony. Pakiet zawierał książeczkę ze zdjęciami i historią zespołu, anegdotami Zeliszewskiego i wywiadami ze znanymi ludźmi oraz płytę z muzyką Budki. Pierwsza edycja, która zawierała materiał płyty „Było” rozeszła się w ciągu godziny w nakładzie 600 000 egzemplarzy w promocyjnej cenie 1 zł. Następne części też bardzo szybko znajdywały nabywców w liczbie przekraczającej 100 000. Podczas wydawania leksykonu Agora zamknęła „Nowy dzień”, a płyty Budki postanowiono sprzedawać samodzielnie. Sukces podbudował morale zespołu, ale także spowodował konflikt między byłymi gitarzystami Budki – Radulim i Jureckim a zespołem. Sprawa trafiła do sądu.

Na festiwalu w Opolu Budka z powodzeniem wzięła udział w konkursie „Premiery Gwiazd”, gdzie z utworem „Zgubiłem cię” (muz. R. Lipko / sł. T. Zeliszewski) zajęła trzecie miejsce za Dodą i Edytą Górniak, wyprzedzając Maanam, Krzysztofa Kiljańskiego, Łzy i wielu innych. We wrześniu zespół wystąpił z recitalem III dnia Sopot Festival (TVN), gdzie odebrał kolejną nagrodę za całokształt kariery – Złotego Słowika.

Składy na przestrzeni lat

1969-1974

* Krzysztof Cugowski voc
* Romuald Lipko bg
* Andrzej Ziółkowski g
* Zbigniew Zieliński dr
* Tomasz Zeliszewski dr

gościnnie:

* Czesław Niemen moog
* Kazimierz Nuśkowski hca
* Alibabki bvoc Suflerki bvoc

1975-1976

* Krzysztof Cugowski voc
* Romuald Lipko bg/pno/klav/moog
* Andrzej Ziółkowski g
* Tomasz Zeliszewski dr

gościnnie:

* Alibabki bvoc
* Grupa wokalna Gerda Michaelsa bvoc
* Andrzej Szczodrowski as/bs/org
* Marek Stefankiewicz hamm

1976-1978

* Krzysztof Cugowski voc
* Stanisław Wenglorz voc
* Romuald Czystaw voc
* Romuald Lipko bg/org
* Andrzej Ziółkowski g
* Tomasz Zeliszewski dr
* Jan Borysewicz g

gościnnie:

* Grupa wokalna Gerda Michaelsa bvoc
* Marek Stefankiewicz sax
* sekcja smyczkowa i wokalna orkiestry Jerzego Miliana
* sekcja dęta grupy Spisek

1978-1979

* Romuald Czystaw voc
* Romuald Lipko k
* Andrzej Ziółkowski bg
* Tomasz Zeliszewski dr
* Jan Borysewicz g
* Zdzisław Janiak g

gościnnie:

* Andrzej Szczodrowski sax
* Beata Kozidrak bvoc
* Andrzej Pietras bvoc
* Krzysztof Ścierański bg
* Chór Akademicki UMCS w Lublinie

1979-1982

* Romuald Czystaw voc
* Felicjan Andrzejczak voc
* Izabela Trojanowska voc
* Urszula voc
* Romuald Lipko k
* Andrzej Ziółkowski bg
* Tomasz Zeliszewski dr
* Jan Borysewicz g
* Zdzisław Janiak g
* Andrzej Sidło g
* Mieczysław Jurecki bg

gościnnie:

* Henryk Miśkiewicz sax

1984-1985

* Krzysztof Cugowski voc
* Romuald Lipko k
* Tomasz Zeliszewski dr
* Krzysztof Mandziara g
* Piotr Płecha bg
* Andrzej Sidło g

gościnnie:

* Piotr Wysocki sax

1987-1992

* Krzysztof Cugowski voc
* Romuald Lipko k/bg
* Tomasz Zeliszewski dr
* Stanisław Zybowski g
* Piotr Płecha bg
* Mieczysław Jurecki bg/g
* Marek Raduli g
* Janusz Biegaj bg
* Arkadiusz Smyk g

gościnnie:

* Andrzej Warda g
* Luiza Es bvoc
* Piotr Maciąg sax

1994-1995

* Krzysztof Cugowski voc
* Romuald Lipko k
* Tomasz Zeliszewski dr
* Mieczysław Jurecki bg/g
* Marek Raduli g

gościnnie:

* Felicjan Andrzejczak voc
* Urszula voc

1995-1997

* Krzysztof Cugowski voc
* Romuald Lipko k
* Tomasz Zeliszewski dr
* Mieczysław Jurecki bg/g
* Marek Raduli g
* Ewa Brachun bvoc
* Ola Chludek bvoc
* Katarzyna Pysiak bvoc

gościnnie:

* Zbigniew Fil viol
* Piotr Pieniak viol
* Krzysztof Stopa viol
* Elżbieta Stopa viol

1998-1999

* Krzysztof Cugowski voc
* Romuald Lipko k/bg
* Tomasz Zeliszewski dr
* Mieczysław Jurecki bg/g
* Marek Raduli g
* Ewa Brachun bvoc
* Ola Chludek bvoc
* Katarzyna Pysiak bvoc

gościnnie:

* Felicjan Andrzejczak voc
* Romuald Czystaw voc
* José Torres perc
* Orkiestra pod dyrekcją Jacka Delekty

2000-2003

* Krzysztof Cugowski voc
* Romuald Lipko k/bg
* Tomasz Zeliszewski dr
* Mieczysław Jurecki bg/g
* Marek Raduli g
* Ewa Brachun bvoc
* Ola Chludek bvoc
* Katarzyna Pysiak bvoc

2003-2004

* Krzysztof Cugowski voc
* Romuald Lipko k/bg
* Tomasz Zeliszewski dr
* Piotr Kominek k
* Mirosław Stępień bg
* Łukasz Pilch g
* Anna Patynek perc
* Beata Bednarz bvoc
* Patrycja Gola bvoc

gościnnie:

* Sheila E. perc
* Steve Lukather g
* Marcus Miller bg
* Greg Philinganes PROD/k

Obecny skład zespołu:
Krzysztof Cugowski (wokal)
Romuald Lipko (instrumenty klawiszowe)
Tomasz Zeliszewski (instrumenty perkusyjne)
Łukasz Pilch (gitara elektryczna)
Mirosław Stępień (gitara basowa)
Piotr Kominek (instrumenty klawiszowe)
Anna Patynek (instrumenty perkusyjne)
Małgorzata Orczyk (wokal)
Irena Kijewska (wokal)

Nowa, trzecia już płyta Öszibarack „40 Surfers Waiting For The Wave” nie jest ani tak ascetyczna jak „Moshi Moshi”, ani avant-popowo-pastiszowa jak „Plim Plum Plam”. To płyta całkiem inna. Jest to dojrzały, bardzo emocjonalny i energetyczny zapis, wolny od trendów i mód. „40 Surfers…” to hipnotyczne, namiętne melodie i bezkompromisowa, plemienna wręcz, atawistyczna transowość. Kulminacyjne momenty utworów, to żywy ogień i punkowy pazur. Czterdziestu serferów to tęsknota za podróżą. Nawet wtedy kiedy się z niej dopiero wróciło. Nieustająca potrzeba bycia w ruchu. Głód nowego. Budzenie się ciągle w nowym miejscu. Odwiązywanie lin, odkrywanie. Melancholia i przestrzeń zderza się z plemiennym tańcem.

W warstwie lirycznej nie brakuje światów różnych od rzeczywistego – światów niczym z powieści braci Strugackich. Jest też  szeregowiec Wojtek – niedźwiedź, ulubieniec polskich żołnierzy, który wraz z nimi walczył pod Monte Casino. Jego historia wzrusza do łez. Wspaniały skrawek pięknej historii do opowiadania – „Wojtek, The Bear Soldier”. Bardzo energetyczny „Black Hawk” ma wymiar szerszy. Dotyczy wojny w ogóle i nie jest na stałe wpisany w konkretne miejsce. Tu inspiracją była prawdziwa postać – wódz sauków i lisów, indianin z krwi i kości, właściciel nazwiska nie do powtórzenia – Ma-ka-tai-me-she-kia-kiak. Kojący i niepokojący zarazem „Oh, Sailor” to podskórne pragnienie za miejscem nienazwanym, bo każdy rodzi się i od razu zapada w senne marzenie jak w morze…

Öszibarack, w składzie: Katarzyna Piszek – śpiew, Agim Dzeljilji – elektronika, pianino, elektryczne pianino, gitara, theremin, chórki, Tomasz Dogiel – elektronika, bas, Jan Emil Młynarski – perkusja oraz Jose Manuel Alban Juarez – perkusjonalia.

Więcej informacji na http://www.granienazywo.pl

Koncert tylko i wyłącznie dla osób pełnoletnich. W lokalu obowiązuje zakaz palenia tytoniu.

Koncerty z cyklu Granie Na Żywo w Hard Rock Cafe sponsoruje Żywiec.

Źródło: Materiały promocyjne organizatora.

Organizator:

Więcej informacji: www.hardrockcafe.pl