30 tysięcy ludzi bawiło się podczas dwóch dni krakowskiego Coke Live Music Festival. Najbardziej oczekiwany koncert szóstej edycji i zarazem ostatni koncert jego letniej tarsy po Europie – Kanye West – spełnił oczekiwania publiczności ponad miarę.

„Can We Get Much Higher” to były pierwsze słowa, jakie usłyszała publiczność w czasie sobotniego koncertu Kanye Westa. Po tym co zobaczyliśmy w czasie tego ponad dwugodzinnego show, wydaje się, że wyżej niż Kanye być już nie można. To był perfekcyjny show, zagrany przez człowieka, który jest aktualnie na absolutnym muzycznym szczycie. Może sobie pozwolić na wszystko i wszystko może dać tysiącom fanów: rozpoczęcie koncertu z podnośnika ulokowanego w środku tłumu, kilkanaście tancerek na scenie, fajerwerki, oprawę świetlno-laserową, gigantyczną wizualizację płaskorzeźby Ateny z Pergamonu i przebój za przebojem. Żaden z pięciu albumów Westa nie został pominięty. Usłyszeliśmy „Jesus Walks” i „All Falls Down” z debiutu, „Touch The Sky” i „Gold Digger” z płyty numer dwa, mocno podrasowaną wersję „Stronger” z „Graduation”, cały set utworów z albumu „808s & Heartbreak” z rozciągniętym do 10 minut „Say You Will”, w które West wplótł ciekawą opowieść o tym, co może dziać się w piątkowy wieczór w Nowym Jorku. Pomiędzy tym West serwował nam także fragmenty piosenek w których pojawił się gościnnie. Dzięki temu przez chwile mogliśmy poczuć się jak na koncercie Jay-Z („Run This Town”); T.I. („Swagga Like Us”); Katy Perry (”E.T.”); Estelle („American Boy”). Jak okazało się w okolicach 110 minuty koncertu, wydłużona wersja „Say You Will” była niczym przy trwającej prawie 20 minut mega-kompozycji „Runaway”. W czasie wykonywania tego utworu, Kanye śpiewał, opowiadał, namawiał i przestrzegał. Jednocześnie u jego stóp w dzikim tańcu wiła się samotnie tancerka – jedna z grupy ponad dwudziestu, które towarzyszyły artyście w czasie poszczególnych utworów. Ich taniec był równie daleki od tego co dzieje się w MTV, jak koncert Westa był daleki od zwyczajowych występów hip-hopowców. Kanye West osiągnął wybitny poziom koncertowy. Świetnie bawi się cytatami ze sztuki i popkultury, nadając jednak całości własny, niepodrabialny charakter. Jedni w jego show zobaczą nawiązanie do plemiennych rytuałów, inni poczują się jak na rockowym koncercie. Część będzie rytmicznie machała ręką w rytm kolejnych przebojów, ktoś zobaczy w dzikim tańcu dziedzictwo Piny Bausch. Postmodernizm na scenie i w głośnikach.

O wiele prostszymi środkami radziła sobie z publicznością rockowa grupa Editors, która zagrała na Coke Live Music Festival set złożony z największych przebojów („You Don’t Know Love”, „Munich”), koncertowych faworytów („Fingers In The Factories”, „Racing Rats”) a także nowych, niezatytułowanych jeszcze utworów z nadchodzącego, czwartego albumu. Ich koncert zza kulis obserwowały rodziny, które przyjechały do Krakowa specjalnie na zaproszenie swoich synów.

Piątkowy wieczór upłynął pod znakiem szeroko pojętego indie-rocka, reprezentowanego przez zespoły z obu stron Atlantyku. Amerykanie z Interpolu wrócili do Polski po trzech latach nieobecności, w nowym składzie i z nowym albumem. Ale czwarte studyjne wydawnictwo nowojorczyków wcale nie zdominowało koncertu. Na 18 utworów zagranych w czasie setu, tylko pięć pochodziło z „Interpolu”. Częściej słyszeliśmy fragmenty wyjątkowo lubianego w Polsce krążka „Antics”. Interpol byli headlinerem pierwszego dnia CLMF, ale grający dwie godziny wcześniej The Kooks zgromadzili równie liczną i oddana publiczność. Chwilę przed koncertem, w rozmowie z dziennikarzami, wspominali swoją pierwszą wizytę w Polsce i gorące przyjęcie podczas festiwalu Open’er. Ich drugi występ potwierdził, ze wydarzenia sprzed dwóch lat nie były przypadkiem. Tysiące gardeł wiwatujące na cześć zespołu dowodzonego przez Luke’a Pritcharda, wspólne śpiewanie każdego utworu – także tych z nadchodzącego albumu – i kilkuminutowe wywoływanie na bis, dają nadzieję, że kolejny występ w Polsce, The Kooks zagrają już z pozycji największej gwiazdy. White Lies przy użyciu minimalnych środków wizualnych, zgromadzili nie tylko kilkanaście tysięcy wiernych fanów, ale także tych, którzy kojarzą jedynie kilka radiowych singli. Obie grupy musiałby być usatysfakcjonowane, kiedy wokalista Harry McVeigh zadedykował największy przebój „Death” polskiej publiczności. Grająca z kolei w Polsce po raz pierwszy grupa You Me At Six była zaskoczona przyjęciem i znajomością repertuaru. Mimo absolutnego braku obecności muzyki tego zespołu w polskich mediach, festiwal po raz kolejny udowodnił, że nasz rynek rządzi się innymi prawami, a internet jest głównym źródłem poszukiwania muzyki. Internet stoi także za sukcesem jedynego zagranicznego artysty, który w piątek wystąpił na Coke Stage – Kid Cudiego. Prócz niewątpliwego talentu i chęci poszerzania granic gatunku, ten hip-hopowiec ogromną popularność zawdzięcza internetowej sprzedaży swoich płyt i singli. O szacunku, jakim darzą go fani, niech świadczy fakt, że jego koncert obserwowała publiczność wychodząca daleko poza granice namiotu. Polscy sympatycy Kid Cudiego opanowali prawdopodobnie wszystkie zwrotki jakie znalazły się na jego albumach i mixtape’ach i wielokrotnie zagłuszali swojego idola. Hałas na Coke Stage byłby prawdopodobnie jeszcze większy, gdyby publiczność dostrzegła z boku sceny długoletniego mentora i przyjaciela „Cuddera” – Kanye Westa, który do Krakowa przyleciał dzień wcześniej, specjalnie na ten koncert!

Coke Live Music Festival to już bardzo istotna europejska impreza. Kanye West przedłużył swój pobyt na Starym Kontynencie o cały tydzień, by zagrać dla polskiej publiczności. My mamy nadzieję, że przedłużyliśmy muzyczne wspomnienia o kilka miesięcy.

]]> http://klub.fm/blog/2011/08/moc-i-muzyczna-fantazja-zakonczyl-sie-szosty-coke-live-music-festival-w-krakowie/feed/ 0 http://klub.fm/blog/2011/08/burn-studios-challenge-na-coke-live-music-festival/ http://klub.fm/blog/2011/08/burn-studios-challenge-na-coke-live-music-festival/#comments Fri, 12 Aug 2011 09:21:19 +0000 Marcin Kowalik http://klub.fm/blog/?p=59700 Burn Studios Challenge na Coke Live Music Festival | Pochodzenie: klub.FM

W ciągu ostatnich kilku lat w Polsce festiwalowe lato rozrosło się do całkiem pokaźnych rozmiarów. Fanów dobrych dźwięków cieszą już nie tylko ilość różnych imprez wsód których mogą wybierać, ale także i format koncertujących w naszym kraju gwiazd.  Wakacje  można zatem spędzić podróżując z jednego festiwalu na inny, praktycznie nie mając ani chwili wytchnienia.

Zobacz kto powinien zagrać na festiwalu Coke Live Music Festival 2011

I w czasie gdy rodzą się kolejne festiwalowe eventy, ekipa Alter Art spokojnie idzie swoją ścieżką, utrzymując wysoką pozycję, na którą pracowała przez ostatnich  9 lat. W tym roku też dało się zauważyć, że postanowili ?odciążyć? nieco swój okręt flagowy, czyli gdyńskiego Open’era, zapraszając kilka gwiazd pierwszego formatu na swoje nieco młodsze produkty ? i tak Selector urozmaicił m.in. Faithless, zaś na Coke Live Music Festival zawitali w tym roku The Chemical Brothers oraz Muse (wszystkie z wymienionych zespołów pojawiały się zresztą w ubiegłych latach również i na Openerze). V edycja Coke Live, która zamknęła tegoroczny sezon koncertowy Alter Art w dużej mierze oparta była na nieco bardziej popowych odmianach brzmień gitarowych.

Najwięcej oczywiście można by pisać o występach głównych gwiazd festiwalu, warto jednak  zaznaczyć obecność kilku innych, bardzo dobrze zapowiadających się grup, które można było usłyszeć w sierpniowy weekend w Krakowie. Co istotne – scena w namiocie, firmowana głównym sponsorem festiwalu często zaskakiwała ? oczywiście w pozytywnym tego słowa znaczeniu. Na Coke Stage pojawili się bowiem ze znakomitymi koncertami reprezentanci młodej siły, którzy bez kompleksów potrafili porwać za sobą kilkutysięczną publiczność.

Wśród nich na duże słowa uznania zasługuje zespół Irena, zwycięzca tegorocznej edycji Coke Live Fresh Noise ? konkursu, którego nagrodą główną jest występ na głównej edycji CLMF. Panowie porwali publiczność swym melodyjnym gitarowym graniem, a ukoronowaniem koncertu były butelki szampana wypite razem z publicznością. Zwycięzcy potwierdzili tym samym, że znaleźli się na festiwalu nie przez przypadek, a głosy oddawane na nich w konkursie były jak najbardziej zasłużone. Zespół w umiejętny sposób potrafił połączyć łagodność alternatywnego grania, które w wykonaniu na żywo zyskało sporo uroku a także nieco energii, która urozmaiciła ich kompozycje.

Znakomity L.Stadt,  grając trochę ostrzej niż wspomniana Irena oczarował na nieco ponad godzinę zebranych pod sceną widzów. Aby jednak tych gitarowych dźwięków nie było za dużo, musiała się pojawić również jakaś przeciwwaga ? tym razem w osobie Eldo z towarzyszącym mu niezmiennie Danielem Drumzem. I tu słowa uznania należy skierować przede wszystkim do tego drugiego. Dj i producent odpowiedzialny za brzmienie największych hitów rapera pokazał najwyższą klasę ? jego seta słuchało się z prawdziwą przyjemnością. Sam Eldo jest już na tyle doświadczony na scenie, że doskonale potrafił zapanować nad tłumem, Daniel Drumz zaś okazał się nie tylko scenicznym dopełnieniem Eldoki, ale zupełnie osobnym zawodowcem, bez którego ciężko byłoby wyobrazić sobie równie porywający koncert. Set wypełniły głównie utwory z solowej twórczości Eldo, nie zabrakło jednak odwołań do Grammatika, które spotkały się ze znakomitym przyjęciem publiczności. W dużej mierze zasługą tego były znakomite miksy Daniela Drumza właśnie.

Wreszcie, na samo zamknięcie festiwalu sceną Coke Stage zawładnął Fox. Po rewelacyjnym występnie na Openerze, z całą plejadą gości (którzy zresztą pojawiają się na płycie) oczekiwać można było mocnego strzału. Fox spełnił każde z tych oczekiwań, co więcej pod koniec występu musiał siłą zostać ściągnięty ze sceny przez Natalię Lubrano ? ostatni utwór bowiem przerodził się w jam session, którego końca nie było widać. Dodatkowo, porównując występ formacji w Krakowie do tego gdyńskiego dało się znaleźć pewne zasadnicze różnice. Otóż koncert podczas CLMF brzmiał o wiele bardziej klubowo niż ten pierwszy. Krakowska publiczność miała zatem okazję poznać nieco mniej funkowe oblicze Foxa, co doskonale zresztą świadczy o materiale zawartym na płycie ?Fox Box?. Aranżacje oparte na klubowym beacie pokazują, że Fox artystą jest wszechstronnym i można spodziewać się  z jego strony jeszcze niejednej niespodzianki.

Dużo mniej zróżnicowany był namiot Burna, w którym dominowały cięższe elektroniczne dźwięki. Na wyróżnienie zasłużyli tutaj Mentalcut, który ożywił nieco atmosferę energicznym dacehallem, czy Last Robots z potężną dawką techno zmieszanego z housem. Pewnym wyłomem gatunkowym na Burn Stage był duet szykowany specjalnie na CLMF ? czyli Plasctic vs. Pono. Zderzenie electropopu z hip-hopem okazało się całkiem udane i zdecydowanie warto by było zobaczyć taki duet jeszcze na innych scenach.

Czas wreszcie zajrzeć na główną scenę festiwalu. I tu na początku spotkało nas pewne zaskoczenie ? już pierwszego dnia publiczności zaserwowany został zestaw trzech z czterech największych gwiazd festiwalu. Zaczęło się od występu N.E.R.D, który choć grał jeszcze przy świetle dziennym porządnie rozkręcił atmosferę pod sceną. Oczywiście nie mogło zabraknąć staników tradycyjnie lecących w stronę Pharella Williamsa.

To dopiero jednak początek wyjątkowych wrażeń i niespodzianek. Zespół 30 Seconds to Mars byli wręcz zszokowani gorącym przyjęciem zgotowanym im przez polskich fanów (choć w tym przypadku należało by stwierdzić, że raczej chodziło o fanki ? w szczególności szczególny aplauz dotyczył Jareda Leto, frontmana zespołu). Po zaproszeniu na scenę grupy dziewczyn wokalista co chwilę dawał upust swojemu zachwytowi polską publicznością, podkreślając, że w tym momencie sam czuje się tak, jakby był Polakiem. Takie deklaracje nie mogły pozostać bez echa ? był to bowiem pierwszy koncert tej formacji w kraju, a sądząc po niezwykle ciepłym przyjęciu, jakie ich spotkało, na pewno nie ostatni.

Koncerty tych dwóch grup były zdecydowanie określić można jako ukłon w stronę bardziej popowego oblicza CLMF, do którego przyzwyczaili nas organizatorzy w poprzednich czterech edycjach. Zamknięcie pierwszego dnia festiwalu było jednak już ucztą dla wielbicieli znakomitej elektroniki spod znaku The Chemical Brothers. Set wypełniły przede wszystkim utwory z najnowszego albumu duety ?Further?. Towarzyszyły im oczywiście wizualizacje, które można było już poznać za pośrednictwem poszerzonego wydania albumu, do której dodana została płytą zawierającą wizuale.

Całość jednak doskonale została wkomponowana między starsze numery Chemicali, którzy  ani na chwilę nie tracąc rytmu, i od czasu do czasu miażdżyli  fanów zebranych pod sceną kolosalną dawką basów. Warto też zaznaczyć, że nowe utwory w nieco innych aranżacjach dużo zyskały w wykonaniu na żywo. Brzmienie albumu momentami może okazywać się bowiem jednostajne ? a o takiej jednostajności na koncercie nie było mowy. Kawałki żyły swoim życiem i nabierały zupełnie nowego wyrazu.

Dzień pierwszy zakończył zatem mocny akcent ? drugiego dnia zaś wszystkie dotychczasowe koncerty festiwalu przyćmił jeden tylko zespół. Koncert, na który według organizatorów przyjechało dodatkowo 15 tysięcy fanów zespołu, i który okazał się znakomicie trafionym zakończeniem festiwalu to oczywiście Muse. Po niezbyt porywających występach The Big Pink czy Panic! At The Disco (koncert tych drugich trwał jedynie niespełna godzinę) Brytyjczycy potwierdzili wielką klasę i umiejętność tworzenia wielkiego widowiska. Podczas koncertu, perfekcyjnego zarówno pod względem wykonania, jak i efektowności.  obok wszystkich największych hitów zespołu pojawiły się też utwory z ostatniego (już nie takiego nowego) albumu ?Resistance?.

O ile The Chemical Brothers do swojego występu użyli dwóch rzutników laserowych tak Muse wykorzystało ich aż pięć! Scenę dopełniał ekran w kształcie plastra miodu, który był jednak bardziej dodatkowym telebimem ? bo wizualizacji zbyt dużo się nie pojawiało. Nie przeszkadzało to jednak w ogóle, bo oprawa świetlna oraz dodatkowe efekty (znane już wielkie dmuchane piłki wypuszczane na publiczność podczas ?Plug In baby?) były bardziej niż satysfakcjonujące.  Tytuł najlepszego obecnie zespołu koncertowego należy się Muse bez dwóch zdań.

Ekipa Alter Art zasłużenie zbiera zaś pochwały i nagrody za swoje kolejne przedsięwzięcia. Ubiegłoroczny tytuł najlepszego festiwalu dla Openera pozwolił im osiągnąć pozycję, z której to oni mogą dyktować warunki i sami są w stanie zadbać o frekwencję i organizację swoich imprez.

V edycja CLFM zakończyła koncertowe lato Alter Art w sposób prawdziwie wybuchowy ? i to dosłownie! Pokaz sztucznych ogni po występie Muse był ukoronowaniem znakomicie wykonanej pracy. Trzy świetne festiwale, które cały czas zyskują zarówno na jakości, jak i na popularności ? to niemałe osiągnięcie. Pozostaje zatem trzymać kciuki, aby przyszłoroczne edycje ich festiwali okazały się co najmniej równie udane i bogate we wrażenia muzyczne.