Justyna Steczkowska urodziła się 2-go sierpnia 1972 roku w Rzeszowie jako czwarte z dziewięciorga dzieci Danuty i Stanisława Steczkowskich. Mama Justyny z wykształcenia jest nauczycielką muzyki, tato był dyrygentem. To właśnie on razem z żoną Danutą założył rodzinny zespół, z którym koncertowali po całej Europie. Wielokrotnie gościli również w programie pani Bożeny Walter pt.„Spotkania muzykujących rodzin”. W rodzinnym zespole Justyna pełniła rolę skrzypaczki. Naukę gry na tym instrumencie rozpoczęła w Stalowowolskiej Szkole Muzycznej, a kontynuowała w Liceum Muzycznym w Rzeszowie w klasie skrzypiec prof. Stefana Ząbka. Szkołę średnią ukończyła z wyróżnieniem, a w nagrodę zagrała koncert d-moll Henryka Wieniawskiego razem z Orkiestrą Symfoniczną Filharmonii Rzeszowskiej. Przygodę ze skrzypcami kontynuowała na Akademii Muzycznej w Gdańsku, jednak po dwóch semestrach zakończyła ją, by całkowicie poświęcić się śpiewaniu. Założyła wówczas zespół Shoco i Duet, z którym koncertowała na Wybrzeżu.
Przełomowym momentem w jej karierze był udział w pierwszej edycji programu „Szansa na sukces”, w finale którego brawurowo wykonała utwór pochodzący z repertuaru zespołu Maanam pt. „Boskie Buenos”. Jury, w skład którego wchodzili m.in. Nina Terentiew i Janusz Józefowicz przyznało Justynie I miejsce. Nagrodą za zwycięstwo „Szansy na sukces” był udział w Koncercie Debiutów opolskiego festiwalu. Justyna zaśpiewała na nim piosenkę pod tytułem „Moja intymność” stworzoną specjalnie dla niej przez Mateusza Pospieszalskiego i Wojciecha Waglewskiego. Utwór ten przyniósł jej zwycięstwo – opolskie Grand Prix czyli nagrodę imienia Anny Jantar, którą to nagrodę Justyna odebrała z rąk pani Ireny Santor. To wówczas padły pamiętne do dziś słowa – apel pani Ireny o „nie zgubienie tej perły”.
Oba te sukcesy, jak również niebywały talent i możliwości wokalne Justyny przyczyniły się do wyboru jej osoby na reprezentanta Polski podczas 40-go Konkursu Eurowizji, odbywającego się w Dublinie w 1995 roku. Piosenka konkursowa pod tytułem „Sama”, którą Justyna wykonała przy chóralnym wsparciu sióstr Magdy i Krystyny, również była autorstwa Mateusza Pospieszalskiego i Wojciecha Waglewskiego. Niestety mimo wspaniałej aranżacji „Samej” utwór nie zyskał dużej sympatii wśród jury i zdobył jedynie 15 punktów, co pozwoliło na zajęcie 18. miejsca w Konkursie.
Po występie w Dublinie Justyna pojawiła się w konkursie na festiwalu w Opolu, gdzie piosenką „Własne korytarze” wyśpiewała sobie trzecie miejsce. Ale nie była to jedyna nagroda jaką Justyna zdobyła w 1995 roku. Występ na Festiwalu Piosenki Krajów Nadbałtyckich w Karlshamm w Szwecji z piosenką „Moja intymność” zakończył się zdobyciem Grand Prix, a na Festiwalu w Sopocie – z dwiema nowymi piosenkami „Dziewczyna Szamana” i „Wrogu mój” – nagrodą dziennikarzy.
W tym samym roku Justyna nawiązała współpracę z Grzegorzem Ciechowskim, pod okiem którego rozpoczęła pracę nad swoim debiutanckim albumem „Dziewczyna Szamana”. Tytułowy utwór z tej płyty stał się przebojem roku 1995, trafiając na szczyt Muzycznej Jedynki i radiowej Trójki, gdzie przez wiele tygodni był niekwestionowanym numerem jeden. Album ukazał się 18 marca 1996 roku i sprzedał się w ponad 350-tysięcznym nakładzie, zyskując miano platynowej płyty. Kolejnym singlem pochodzącym z tej płyty była piosenka „Oko za oko”, która okazała się przebojem roku ’96.
Gala Fryderyków potwierdziła tylko oczywisty fakt, że rok 1996 należał do Justyny. Artystka ustanowiła absolutny rekord zdobywając pięć statuetek Fryderyk’96 w następujących kategoriach: wokalistka roku, album roku („Dziewczyna Szamana”), piosenka roku („Oko za oko”), fonograficzny debiut roku oraz teledysk roku („Oko za oko”). Justyna otrzymała również nagrodę Wiktora’96 w kategorii najlepszej piosenkarki i artystki estrady.
Po wydaniu ”Dziewczyny Szamana” rozpoczęła się trasa koncertowa Artystki na terenie całego kraju. Ponadto Justyna wzięła udział w nagraniu albumów „Duety” Ireny Santor (w piosence „Ej, Przeleciał ptaszek”), „Tutaj jestem” Grzegorza Turnaua („Niebezpieczne związki”) oraz „Flota zjednoczonych sił” VooVoo („A mogło być”).
27 października 1997 roku ukazała się druga płyta Justyny zatytułowana „Naga”, której producentem, podobnie jak pierwszej, był Grzegorz Ciechowski. Album sprzedał się w ilości 150 000 egzemplarzy uzyskując tym samym status platynowej płyty. Pierwszym singlem promującym płytę była piosenka „Za dużo wiesz”(wrzesień ‘97), a kolejnymi utworami były „Za karę”(luty ‘98), „Kici kici maj”(maj ‘98) oraz „Kryminalna miłość”(listopad ‘98).
W międzyczasie Justyna wygrała konkurs Decouverte Est 97 organizowany przez Radio France International (RFI), w którym udział wzięło 142 artystów z 15 krajów. Finał tego konkursu odbył się 1 września w Warszawie, a międzynarodowemu jury przewodniczył Stanisław Soyka. Następstwem tego zwycięstwa była promocja Artystki przez radio RFI i francuskojęzyczną stację MCM.
Rok 1997 to również początek filmowej przygody Justyny. W tym właśnie roku ukazuje się zwiastun telenoweli pt. „Zaklęta” w reżyserii Piotrów Mikuckiego i Łazarkiewicza. W drugim odcinku tej telenoweli wystąpiła Justyna, która zagrała rolę piosenkarki. Film niestety nie doczekał się kontynuacji. Na przełomie 1997 i 1998 roku rozpoczęły się zdjęcia do filmu Łukasza Zadrzyńskiego „Bilboard” w którym Artystka wcieliła się w rolę Anity. Film wszedł na ekrany kin 20 listopada 1998 roku.
Latem 1998 roku Justyna rozpoczęła realizację projektu aktorsko-muzycznego. W filmie Magdaleny Łazarkiewicz pt. ”Na koniec świata” zagrała pierwszoplanową rolę kobiecą, wcielając się w postać Teresy. Obok Justyny w filmie wystąpiła Joanna Żółkowska (która jest również autorką scenariusza) oraz Aleksander Domagarow. Film ten został pokazany na Festiwalu Filmowym „Lato filmów” w Kazimierzu Dolnym, dokładnie w dniu 27 urodzin Artystki, a jego kinowa premiera odbyła się 17 września 1999 roku. Justyna razem z synem reżyserki Antkiem Łazarkiewiczem stworzyła również muzykę do filmu „Na koniec świata”, a premiera płyty miała miejsce 7 sierpnia 1999 roku.
W listopadzie 1999 roku Justyna wspólnie z Tomaszem Stańko wyruszyła w trasę koncertową „Pożegnanie jesieni”.
19 lutego 2000 roku na rynku pojawiła się kolejna solowa płyta Justyny zatytułowana „Dzień i Noc”. Teksty do piosenek znajdujących się na płycie napisały Edyta Bartosiewicz i Kasia Nosowska, a jej producentem został brat Artystki – Paweł. Krążek sprzedano w ilości 70 000 egzemplarzy, a pierwszym singlem promującym go był utwór pt. „Kosmiczna rewolucja”. Dnia 29 marca w krakowskim studio S-3 odbyły się dwa koncerty Justyny z piosenkami pochodzącymi z jej nowego albumu. Widowisko to zostało zarejestrowane i pokazane przez TVP.
23 lutego 2000 roku Justyna wystąpiła na koncercie zatytułowanym „Tyle słońca” poświęconym pamięci Anny Jantar, zorganizowanym w związku z 20-tą rocznicą jej tragicznej śmierci. Na koncercie tym Justyna zaśpiewała piosenkę pochodzącą z repertuaru Anny Jantar pod tytułem „Tylko mnie poproś do tańca”.
Rok 2000 obfitował również w dwa bardzo ważne wydarzenia dotyczące życia osobistego Artystki. Dokładnie tydzień po premierze płyty „Dzień i Noc” w Urzędzie Stanu Cywilnego w Stalowej Woli Justyna zawarła związek małżeński z architektem i modelem Maciejem Myszkowskim, a dnia 1 września po raz pierwszy została mamą. Wówczas przyszedł na świat pierwszy syn Artystki – Leon.
Przełom roku 2000 i 2001 upłyną Justynie na Wielkim Kolędowaniu. 16 grudnia razem z rodziną zagrała koncert dla stacjonujących w Kosowie polskich żołnierzy, biorących udział w misji pokojowej KFOR, prezentując na nim utwory ze swoich płyt jak również repertuar kolędowy. Po powrocie Justyna wraz z bliskimi oraz zaprzyjaźnioną rodziną Pospieszalskich rozpoczęła trasę koncertową pt. „Kolędy Pospieszalskich i Steczkowskich”. Trasa ta została wpisana do oficjalnego programu obchodów Wielkiego Jubileuszu Trzeciego Tysiąclecia, a przez Polskie Radio okrzyknięta trasą roku, ze względu na olbrzymie zainteresowanie publiczności i mediów. Rozpoczęcie trasy poprzedziło wydanie płyty z kolędami i pastorałkami obu rodzin.
Po występach na planie filmowym przyszedł również czas na debiut w teatrze. Dnia 27 października 2001 roku Justyna pojawiła się na deskach Teatru Muzycznego w Gdyni w trans-operze „Sen nocy letniej” według Szekspira z muzyką Leszka Możdżera. W kilkugodzinnym spektaklu, który wyreżyserował Wojciech Kościelniak Artystka wystąpiła w podwójnej roli Hipolity/Tytanii. Przygotowania do tego spektaklu trwały od lutego do czerwca i od sierpnia do października 2001 roku. W międzyczasie Artystka towarzyszyła Grzegorzowi Turnauowi w jego trasie koncertowej, a raczej spektaklu muzycznym pod tytułem „Turnau Fantasmagorie”, podczas którego oprócz Justyny można było usłyszeć m.in.: Wojciecha Malajkata i Zbigniewa Zamachowskiego. Ponadto Artystka pracowała nad nagraniem kolejnej płyty, w nagraniach których towarzyszył jej aktor Paweł Deląg. Na płycie, która swą premierę miała 10 listopada 2001 roku, znalazły się wiersze poetów: Cypriana Kamila Norwida, Williama Szekspira, Kazimierza Przerwy-Tetmajera i innych. Płyta nosi tytuł „Mów do mnie jeszcze”, podobnie jak promująca ją piosenka. Album wyprodukowano w Mimofon Steczkowscy, a sprzedano w ilości 30 000 egzemplarzy.
Rok później, dokładnie 19 października 2002 roku ukazała się kolejna szósta płyta Artystki pt.”Alkimja”. Płyta ta zawiera nowoczesne wersje klasycznych pieśni żydowskich w aranżacjach Mateusza Pospieszalskiego do tekstów Romana Kołakowskiego. Za album ten sprzedany w 35 tys. egzemplarzy Justyna otrzymała Fryderyka w kategorii Album roku etno/folk. Singlami promującymi płytę były: „Śpiewaj Yidl mint fidl” i „Świt”. 1 października w Teatrze Muzycznym w Łodzi w ramach Festiwalu Czterech Kultur odbył się przedpremierowy koncert, podczas którego Justyna zaprezentowała utwory z nowej płyty. Nie był to jednak zwykły koncert, a wielkie wydarzenie artystyczne zarejestrowane i retransmitowane przez TVP2. Sceniczna premiera tego widowiska miała miejsce 13 marca 2002 roku podczas 23. Przeglądu Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu. Wydarzenie to wywarło tak wielkie wrażenie na widzach, że Justyna oraz towarzyszący jej Artyści nagrodzeni zostali kilkunastominutową owacją na stojąco.
29 marca 2003 roku w serii Złota Kolekcja ukazała się płyta „Moja intymność”, zawierająca największe przeboje Justyny z poprzednich płyt. Album ten wzbogacono dwoma utworami związanymi z początkami kariery Justyny, które do tej pory nie były wydane na żadnym krążku: eurowizyjną piosenką „Sama” oraz opolską „Moja intymność”.
19 lipca 2003 roku czyli 8 lat po zdobyciu nagrody Grand Prix Justyna ponownie zaprezentowała się szwedzkiej publiczności w Karlshamm. Jako jedna z gwiazd Festiwalu wystąpiła z recitalem, na który składały się największe przeboje Artystki oraz piosenki pochodzące z płyty „Alkimja”.
W grudniu 2003 roku Justyna razem ze swoimi braćmi nagrała płytę z najpopularniejszymi polskimi kolędami. Płyta ta była dołączana do jednego z grudniowych wydań dwutygodnika „Gala”.
10 lat po zwycięstwie w programie „Szansa na Sukces”, dokładnie w październiku 2004 roku Justyna ponownie pojawiła się w studio. Tym razem wcieliła się w rolę jurora, oceniając wykonanie piosenek pochodzących z jej dorobku artystycznego przez młodych amatorów.
4 grudnia 2004 roku na rynku pojawiła się płyta pt.”Femme Fatal” na której Justyna prezentuje znane utwory z poprzednich dekad w nowych aranżacjach. Są to niezapomniane przeboje m.in. Anny German, Ewy Demarczyk, Marilyn Monroe czy Edith Piaf. Album zawiera również trzy nowe utwory, do których tekst napisali: Grzegorz Turnau, Anna Dąbrowska i sama Artystka, dla której był to autorski debiut. 27 października 2004 roku w Kieleckim Centrum Kultury odbyło się widowisko teatralno-muzyczne, rejestrowane przez TVP2, podczas którego Justyna zaprezentowała 9 utworów ze swojej nowej płyty oraz swój największy przebój „Dziewczynę Szamana”. Do każdej z piosenek opracowano specjalną choreografię i scenografię. Utwory aranżował Mateusz Pospieszalski, a reżyserem tego widowiska był Jerzy Bielunas. Spektakl ten znalazł się w pierwszej dziesiątce najlepszych koncertów telewizyjnych w Europie otrzymując „Różę” na festiwalu w Montreux.
29 lipca 2005 roku Justyna po raz kolejny została mamą. Tego dnia na świat przyszedł jej drugi syn Stasio.
12 kwietnia 2006 roku w Kieleckim Centrum Kultury miała miejsce premiera spektaklu taneczno-muzycznego pt. „Pasja”. Historia Męki Pańskiej ukazana została z perspektywy przeżyć Marii Magdaleny oraz Judasza. Justyna wcieliła się w śpiewaną rolę Marii Magdaleny, a u jej boku wystąpił Andrzej Piaseczny w roli Judasza. Spektakl uświetnili również Ewelina Kubot (Maria Magdalena – taniec), Grzegorz Pańtak (Judasz – taniec), zespół Kieleckigo Teatru Tańca, Orkiestra Filharmonii Świętokrzyskiej oraz chór „Fermata” – ogółem 144 artystów.
29 lipca 2006 roku Artystka zaprezentowała się na XII Przystanku Woodstock. Jej występ do końca owiany był tajemnicą, a jej dane personalne skrywane były pod znajomo brzmiącą nazwą – Gravitations.
12 grudnia 2006 roku we wrocławskiej Hali Stulecia odbyło się widowisko „Requiem Pro Pace” upamiętniające 25. rocznicę wprowadzenia stanu wojennego w Polce. Konstrukcja spektaklu, którego twórcą był Roman Kołakowski, oparta była na częściach liturgii Mszy Żałobnej, a mottem scenariusza była myśl Jana Pawła II: „Każde zło znajduje ostateczny kres w Bożym Miłosierdziu”. W przedsięwzięciu tym obok Justyny wystąpili m.in.: Hanna Banaszak, Kinga Preis, Michał Bajor czy Daniel Olbrychski.
1 czerwca 2007 roku miała miejsce premiera kolejnej płyty Justyny pt. ”Daj mi chwilę”. Materiał w całości realizowany był w warszawskim Jazzboy Studio. Jej producentem był Bogdan Kondracki znany ze współpracy z Moniką Brodką, Anią Dąbrowską, Krzysztofem Krawczykiem, Tomkiem Makowieckim czy Marylą Rodowicz. Pierwszym singlem promującym album była piosenka Tomka Bonarowskiego do tekstu Justyny „To tylko złudzenie (to nie miłość)”. Teledysk zrealizowała Patrycja Woy – Wojciechowska. Kolejnymi singlami z płyty, do których również powstały teledyski, były „Tu i tu”, „Daj mi chwilę” i „Wracam do domu”.
Jesienią 2007 roku Justyna wzięła udział w VI edycji popularnego programu TVN „Taniec z Gwiazdami”. Wraz ze swym partnerem Stefano Terrazzino doszli do samego finału i choć ostatecznie nie wygrali głównej nagrody (przegrali zaledwie 3 %), to ich występy wzbudzały tyle emocji, że podzieliły społeczeństwo na dwa obozy, a ich niezapomniane tango zapewniło im ogromną sympatię widzów.
8 lutego 2008 roku miała premierę edycja specjalna płyty „Daj mi chwilę”. Specjalna edycja walentynkowa uzupełniona została płytą DVD z teledyskami, wywiadami, fragmentami koncertów oraz krótkimi reportażami z planów teledysków. Wydawnictwo to promował singiel pt. „Choć wieje, pada, grzmi” nagrany w duecie z Borysem Szycem. Płyta „Daj mi chwilę” uzyskała status platynowej.
16 maja 2008 roku na rynku ukazał się dziewiąty album Artystki pt. „Puchowe kołysanki”. Tą „puchową” zawartością był zestaw 10 kołysanek dla dzieci skomponowanych i zaśpiewanych przez Justynę. Na edycji specjalnej obok 10 przytulnych kołysanek dla dzieci znalazła się również kołysanka bonusowa oraz cztery urokliwe bajki autorstwa Joanny Krzyżanek i Marcina Ciseł, czytane również przez Justynę. Wydanie specjalne było dodatkowo digipackiem z 40-stronicową książeczką, gdzie zamieszczona została galeria zdjęć dzieci z różnych stron Polski i Świata zrobionych przez autorkę albumu. Płyta szybko uzyskała status złotej, a część dochodów ze sprzedaży tego albumu została przeznaczona na Fundację TVN „Nie jesteś sam”.
Po blisko 12 latach, 31 maja 2008 roku Justyna ponownie została uhonorowana nagrodą Wiktora przyznawaną przez Polską Akademię Telewizyjną, dla wybitnych osobowości małego ekranu, ludzi którzy dzięki swej osobowości, wiedzy czy umiejętnościom zapisali się w pamięci telewidzów. Justyna otrzymała nagrodę Wiktora’07 w kategorii Gwiazda piosenki i estrady.
W roku 2008 wystąpiła gościnnie w różnych projektach muzycznych m.in. Balkan Koncept – Modlitwa („Wróć do mnie”); Nasza Niepodległość, („Biały Krzyż”); Bogusław Mec – Duety, („Mały, biały pies”), („Filozof”); Senność -muzyka do filmu (OST), Gotowanie halucynogennych ziół. W tym samym roku została również nominowana do nagrody Telekamery w kategorii „Muzyka”, a także wzięła udział w I polskiej edycji programu „Fort Boyard”, oraz w pierwszej edycji programu „Ranking Gwiazd”. Była też współprowadzącą program TVP „Gwiazdy tańczą na lodzie”, gdzie poza prowadzeniem programu w każdym odcinku prezentowała swoje muzyczne hity, w tym dwa utwory „To mój czas” i „Odnajdę Cię”, które były zwiastunem nowej płyty i zaśpiewane zostały premierowo.
20 marca 2009 roku, do sklepów trafił dziesiąty już album Justyny zatytułowany „To mój czas”. Produkcją tej płyty zajął się międzynarodowej sławy kompozytor i producent Victor Rakonczai – laureat wielu prestiżowych nagród w tym: VIVA Comet, European Golden Artist Award, Artisjus Composer Of The Year. Materiał na płytę powstawał w Budapeszcie, a częściowo również i w Polsce. Dwa dni po premierze Justyna wyruszyła w trasę klubową promującą wydanie płyty i zawitała ze swoimi koncertami w największych miastach w Polsce. Odwiedziła m.in. Gdańsk, Warszawę, Katowice i Poznań. Wszędzie były pełne sale!!! Pierwszym singlem promującym płytę była piosenka “To mój czas”, do której został nagrany teledysk w reżyserii Grzegorza Gościniaka. Następnym singlem z płyty była piosenka “Proszę cię – skłam” do której został nakręcony efektowny teledysk w reżyserii Macieja Michalskiego, tak jak i kolejny “Tylko Ty znasz te zaklęcia”.
Tydzień po ukazaniu się płyty “To mój czas” 27 marca 2009 roku odbyła się premiera DVD “Alkimja” z zapisem koncertu jaki odbył się w ramach Festiwalu Czterech Kultur w Łodzi w 2002 roku. Płyta oprócz zbioru tradycyjnych utworów żydowskich z różnych stron świata zawierała dodatkowe materiały – teledysk do piosenki ”Świt! Świt!” oraz galerię zdjęć Justyny.
Dokładnie trzy miesiące później jako pierwsza artystka polskiej estrady zagrała koncert promujący nową płytę, który był transmitowany na żywo przez internet. Koncert odbył się 20 czerwca 2009 w Toruniu i można było go oglądać za darmo dzięki specjalnej stronie internetowej. Również w tym samym roku została odznaczona Diamentowym Mikrofonem – nagrodą Zarządu Polskiego Radia dla wybitnych twórców radiowych.
Justyna w czerwcu 2009 roku, wzięła udział w XLVI Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu w konkursie Premier, w którym premierowo zaśpiewała “Tango”. Podczas tego festiwalu brała również udział w koncercie Duety, gdzie wraz z Bogusławem Mecem zaśpiewała piosenkę „Mały, biały pies”.
Od 2009 prowadzi również swój autorski program fotograficzny „W obiektywie Justyny Steczkowskiej” w Polsat Café, który pokazuje jak wspaniale można wydobyć na zdjęciach to, co każda z kobiet ma w sobie najpiękniejszego. W każdym odcinku Justyna wybiera jedną z kobiet, której historia poruszyła ją najbardziej i wraz z najlepszymi wizażystami, specjalistami od makijażu i stylizacji, pokazuje jej piękno i kobiecość.
Pisząc o Justynie należy również wspomnieć o licznych koncertach i akcjach charytatywnych w których brała udział mi.in.: rokrocznie WOŚP, „Artyści Pokonują Fale”, „Powodzianie Powodzianom”, „Solidarni z Polakami na Białorusi”, „Wszyscy Razem”, w koncercie na rzecz ofiar trąby powietrznej i katastrofy pod Grenobl pod hasłem ”Nadzieja to my” czy choćby w akcji „Stop bosym stopom” gdzie razem z Pawłem Małaszyńskim brawurowo zaśpiewali piosenkę „Hungry Love”. Do tego dochodzi niezliczona ilość gadżetów wysyłanych na aukcje charytatywne.
Wielokrotnie uczestniczyła w koncertach poświęconych Janowi Pawłowi II organizowanych z okazji jego urodzin, Dni Papieskich czy upamiętniających Jego osobę. Często gościła na Przeglądzie Piosenki Aktorskiej we Wrocławiu oraz na Studenckim Festiwalu Piosenki w Krakowie. Uczestniczyła w koncertach organizowanych z okazji wejścia Polski do Unii Europejskiej m.in. w Teatrze Wielkim w Warszawie – występując przed największymi dygnitarzami państw europejskich czy na placu głównym Grand-Place w Brukseli.
Justyna Steczkowska to bez dwóch zdań osoba nietuzinkowa, wszechstronnie uzdolniona, która do tej pory dała się nam poznać jako wokalistka, skrzypaczka, kompozytorka (w tym muzyki filmowej i telewizyjnej ), autorka tekstów, aktorka filmowa i teatralna, tancerka i, co niezwykłe – świetny FOTOGRAF! Jesteśmy bardzo ciekawi czym Justyna nas jeszcze zaskoczy, bo o tym, że tak się stanie, jesteśmy w pełni przekonani.

Podobni wykonawcy:
Edyta Górniak, Kayah, Reni Jusis, Kasia Kowalska, Natalia Kukulska, Renata Przemyk, Anna Maria Jopek,

Spektakl Klimakterium… i już opowiada historie czterech kobiet, wszystkie są w trudnym wieku czyli w okresie menopauzy. Każda z nich ma swoje problemy, smutki, ale gdy spotykają się u Maliny w dniu jej urodzin wspierają się wzajemnie i opowiadają jakie mają sposoby na radzenie sobie w tym trudnym czasie. Komedia pełna omyłek i śmiesznych sytuacji, jedna z najczęściej wystawianych spektakli ostatnich lat – już niebawem w Krakowie. Zapraszamy poniżej do rezerwacji biletów w najlepszych możliwych miejscach…

Wielka trasa SMOKIE po Polsce! Już w grudniu w dziewięciu miastach usłyszymy największe przeboje legendy brytyjskiego rocka, zespołu który nieprzerwanie od 40 lat obecny jest w muzycznym świecie i który nazywany jest „machiną do tworzenia hitów”. Tym razem polską publiczność oczarują nowe brzmienia, zaskakujące aranżacje i rewelacyjne muzyczne doznania, jakie postanowili zagwarantować nam członkowie Smokie, zapraszając do wspólnego występu orkiestrę symfoniczną. Dzięki tej współpracy znane utwory nabrały nowej wartości. Ich aranżacja z pewnością przypadnie do gustu wszystkim fanom tego ponadczasowego zespołu! Jeżeli chcecie usłyszeć Have You Ever Seen The Rain, I’ll Meet You At Midnight, czy nieśmiertelne Living next door to Alice w niecodziennym wydaniu, odświeżonym i pełnym energii dzięki symfonicznym dźwiękom – nie może Was zabraknąć na grudniowych koncertach Smokie!

Pierwsi członkowie i założyciele Smokie – wokalista Chris Norman, basista – Alan Silson i gitarzysta – Terry Utley poznali się jeszcze w szkole – St. Bedes Grammar School w Bradford, Yorkshire, gdzie stworzyli grupę The Yen. Po ukończeniu edukacji zaczęli podróżować i grać w małych klubach i pubach robotniczych. Mimo starań, ciężkiej pracy i wysyłania nagrań demo, udało im się nagrać, już jako Kidness, zaledwie kilka singli, ale nie zaistnieli dla szerszej publiczności. Na sławę przyszło im jeszcze poczekać. Wszystko zmieniło się w dniu, kiedy poznali Billa Hurley’a, człowieka który profesjonalnie podszedł do ich kariery i nawiązał współpracę z producentami hitów glam rocka – Mikem Chapmanem i Nickym Chinnem. W 1975 roku grupa przyjęła ostatecznie nazwę Smokie i w końcu rozpoczęła prawdziwą karierę. Pierwszym singlem, który podbił Wielką Brytanię był If You Think You Know How To Love Me. Gdy uplasował się na trzeciej pozycji brytyjskiej listy przebojów, zaczął sprzedawać się w milionowych nakładach na całym świecie. Przez następne pięć lat grupa podróżowała po całym świecie, odbierając na niemal każdym koncercie złote i platynowe płyty, za takie przeboje jak: Don’t Play Your Rock’n’Roll To Me, Living Next Door To Alice, czy Oh Carol.
W 1982 roku Chris Norman postanowił rozpocząć karierę solową. Po czteroletniej przerwie, na prośbę znajomego muzyka, grupa zagrała koncert charytatywny, który ku zdziwieniu członków Smokie okazał się wielkim sukcesem. Artyści zaczęli zastanawiać się nad powrotem na dużą scenę. Chris Norman nie był w stanie połączyć kariery solowej z występami w grupie, ale polecił na swoje miejsce Alana Bartona, który już wkrótce pełnił rolę wokalisty w odrodzonym Smokie, zespole który ponownie zaczął cieszyć się ogromną popularnością.
W 1989 roku zespół Smokie nagrał Boulevard of Broken Dreams – album, który np. w Norwegii utrzymywał się ponad rok na liście dziesięciu Top Płyt, w tym trzy miesiące na pierwszym miejscu. Kolejne krążki i trasy koncertowe potwierdzały tylko ich popularność – to był bardzo udany powrót.
Niestety w 1995 roku zdarzył się tragiczny wypadek, w którym zginął Alan Barton. Grupa stanęła w obliczu największego kryzysu od początku działalności. Członkowie stracili nie tylko front mana, ale przede wszystkim przyjaciela. Wiedzieli jednak, że jeśli nie zaczną grać od razu, to nie zaczną w ogóle. Przy wsparciu mediów i fanów, postanowili kontynuować działalność. Zaprosili na przesłuchanie Mike’a Crafta i już po pierwszym utworze wiedzieli, że to właśnie on napisze kolejny rozdział w historii Smokie. I napisał go doskonale. Zjednał sobie sympatię dotychczasowych fanów i zdobył wielu nowych wielbicieli. Mike nagrał wspólnie ze Smokie wiele rewelacyjnych albumów, jak Wild Horses, Collection, czy Uncovered. Po dziś dzień występują wspólnie na całym świecie, wciąż entuzjastyczni, totalnie oddani sprawie i zakochani w muzyce, tak jak na początku ich kariery, wykonując największe przeboje z całej, niemal 40-letniej działalności grupy. Już w grudniu w dziewięciu polskich miastach usłyszymy muzykę zespołu Smokie, jednak w niecodziennym wydaniu – wypełnioną symfonicznymi dźwiękami i w zupełnie nowych aranżacjach!

Smokie – Living next door to Alice

Podobni artyści: Chris Norman, Suzi Quatro, Smokey, Slade, Pussycat, Suzi Quatro, Sweet,

Chór Aleksandrowa jest jedną z najbardziej znanych grup artystycznych pochodzących z krajów byłego ZSSR. Jego nazwa związana jest z założycielem i pierwszym dyrektorem chóru, Aleksandrem Aleksandrowem, utalentowanym profesorem moskiewskiego konserwatorium. Pierwszy występ chóru miał miejsce 12 października 1928 roku. W skład grupy wchodziło wtedy tylko 12 artystów: oktet wokalny, dwóch tancerzy i dwóch muzyków. Dopiero w kilka lat później, w połowie lat 30., grupa znacznie się rozrosła i stała się dużym męskim chórem z orkiestrą i grupą taneczną. Działalność chóru była odpowiedzią na rosnące zainteresowanie ze strony słuchaczy i stała się podstawą rozwoju nowej formy ekspresji muzyki rosyjskiej – żołnierskich piosenek połączonych z występami artystycznymi. Chór odpowiadał w ten sposób na ważne zdarzenia w kraju i reagował na potrzeby społeczeństwa.

Obecnie chórem kieruje J. B. Uchow oraz chórmistrze: I. I. Tupikow oraz S. A. Sokołow. Zespół uznawany jest za jeden z najlepszych chórów męskich na całym świecie. Niecodzienne połączenie harmonijności i czystości brzmienia akademickiego zespołu z emocjonalnością i bezpośredniością związanymi z muzyka ludową na długo pozostaje w pamięci słuchaczy, a różnorodność brzmienia przezeń prezentowana nie ma sobie równych. W repertuarze chóru znajduje się ponad 2 tysiące utworów: od piosenek żołnierskich przez pieśni narodowe, pieśni ludowe, przez muzykę sakralną po utwory kompozytorów rosyjskich i światowych, a także arcydzieła światowej muzyki popularnej.

Trudny i różnorodny repertuar chóru wskazuje na zespół najwyższej klasy. Chór tego prześwietnego zespołu nieraz porównywano do muzycznego instrumentu, któremu są dostępne absolutnie wszystkie środki wyrazu. Jak nie zachwycać się giętkością i subtelnością niuansów, czystością dźwięku i jednocześnie harmonijnością! – z zachwytem pisał o nim francuski kompozytor Georges Orik jeszcze w czasie pierwszych zagranicznych występów zespołu we Francji w 1937 roku. Po trzydziestu latach, kiedy zespół występował w Kanadzie, montrealska gazeta La press zanotowała: Chór pod dyrekcją A. Aleksandrowa bezspornie jest jednym z najlepszych chórów tego rodzaju na świecie. Ich koncert – to fajerwerk wykonawczego mistrzostwa.

Podobni wykonawcy:
Bułat Okudżawa, The Red Army Choir, EKT Gdynia, Alosza Awdiejew, Mechanicy Shanty,

Children of Bodom i Cannibal Corpse razem na koncercie w Krakowie !!!

26 czerwca w krakowskim klubie „Studio” odbędzie się wyjątkowy koncert, na którym razem wystąpią Children of Bodom oraz Cannibal Corpse.

Children of Bodom to czołowy metalowy zespół z Finlandii, od 1993 roku dowodzony przez Alexi Laiho. Zespół promuje wydany w 2011 roku album „Relentless Reckless Forever”.

Cannibal Corpse to jeden z najbardziej szanowanych i najdłużej działających zespołów na scenie death metalowej. W marcu 2012 roku zaplanowana została premiera najnowszego dzieła „Torture”.

Bilety:
110 zł – przedsprzedaż
130 zł – w dniu koncertu

Children of Bodom – fińska grupa muzyczna grająca muzykę określaną jako metalową, jednak istnieją spory co do konkretnego gatunku. Powstała 1993 roku w Finlandii pod nazwą Inearthed. Jako Children of Bodom grupa występuje od 1997 roku. Nazwa zespołu pochodzi od jeziora Bodom, nad którego brzegiem dokonano mordu na 3 nastolatkach (Bodom znajduje się w Espoo oddalonym niecałe 22 km od Helsinek. ) Zadebiutowali albumem „Something Wild” (warto wspomnieć, że w roku, w którym ukazał się ten album, Alexi miał zaledwie 18 lat). Ich teksty inspirowane są dotąd niewyjaśnionym morderstwem nad jeziorem Bodom w Finlandii, znajdującego się nieopodal ich miasta, Espoo, śmiercią i problemami psychicznymi oraz wewnętrznymi człowieka.

Obecny skład zespołu:

Alexi Laiho (Kylähullut, ex-Impaled Nazarene, ex-Sinergy) – wokale i gitary
Roope Latvala (ex-Sinergy, ex-Waltari) – gitary
Henkka „Blacksmith” Seppälä – bas
Jaska W. Raatikainen – perkusja
Janne „Warman” Wirman (Warmen, ex-Masterplan) – klawisze

Dyskografia:

Something Wild (1997)
Hatebreeder (1999)
Tokyo Warhearts (Live) (1999)
Follow the Reaper (2001)
Hate Crew Deathroll (2003)
Thrashed, Lost and Strungout (EP) (2004)
Are You Dead Yet? (2005)
Chaos Ridden Years – Stockholm Knockout Live (DVD) (2006)
Blooddrunk (2008)
Skeletons in the Closet (2009)
Relentless Reckless Forever (2011)

Podobni wykonawcy:
Inearthed, Norther, Arch Enemy, Kalmah, Ensiferum, Warmen, Sinergy,

LAMB OF GOD w POLSCE !!!

Knock Out Productions zaprasza na ekskluzywny, jedyny w Polsce koncert Amerykanów z LAMB OF GOD !!! Koncert odbędzie się w krakowskim klubie „Studio” 5 czerwca 2012 roku.

Blisko po dwóch latach przerwy , po genialnym koncercie w Progresji wracają do Polski by promować najnowszy album „Resolution”. Zapraszamy bardzo serdecznie, każdy fan dobrego metalowego grania nie może przegapić tego koncertu.

Gościem specjalnym na krakowskim koncercie Lamb of God będzie odnoszący coraz większe sukcesy na scenach międzynarodowych, jeden z największych polskich towarów eksportowych – DECAPITATED.

Bilety:
85 zł – przedsprzedaż
99 zł – w dniu koncertu

Lamb of God – amerykańska kapela pochodząca z Richmond w stanie Wirginia. Utworzona została w 1990 roku, a znana poprzednio jako Burn The Priest. Gatunek groove metal.

SKŁAD

Aktualni członkowie:

* Randy Blythe – śpiew (od 1995)
* Mark Morton – gitara elektryczna (od 1990)
* Willie Adler – gitara elektryczna (od 1999)
* John Campbell – gitara basowa (od 1990)
* Chris Adler – perkusja (od 1990)

Byli członkowie:

* Abe Spear – gitara elektryczna (1994-1999)

BIOGRAFIA

Początki Lamb of God sięgają 1990 roku. Wtedy to Mark Morton, Chris Adler i John Campbell poznali się w Virginia Commonwealth University. Po skończeniu nauki Morton przeniósł się do Chicago aby zdobyć wyższe wykształcenie, lecz zespół kontynuował działalność. Znaleziono na jego miejsce nowego gitarzystę, Abe’a Speara. Randy Blythe został dodany do składu jako wokalista. W tym momencie ich kariery znani byli jako Burn The Priest. Mark Morton dołączył ponownie do grupy i Burn the Priest wydało niedługo potem swój pierwszy album. Abe zdecydował się opuścić zespół co otworzyło do niego drogę bratu Chrisa Adlera, Williemu.

Styl zespołu jest ogólnie uważany za hybrydę gatunków takich jak metalcore oraz thrash metal (z pewnym wpływem death metalu). Ich gra jest szybka i dość techniczna. W muzyce występują specyficzne elementy takie jak tłumione riffy i niestandardowe budowy piosenek. Ich teksty dotyczą nierzadko polityki, kapitalizmu („As the Palaces Burn”, „Vigil”), amerykańskiej historii („In Defense of Our Good Name”), wojny („Ashes of the Wake”), religii („Ruin”), używek („11th Hour”, „Pariah”), i innych tematów.

„Gramy muzykę, która rozdziela linię pomiędzy progresywnym i tradycyjnym rockiem” – wyjaśnia Campbell. „Myślę, że tworzymy progresywny rock bardziej przystępnym do słuchania bez zaniżania jego progresywności. Kompleksowość naszej muzyki przemawia do ludzi lubiących techniczne granie, lecz aranżacje nie są tak ekstremalne, by nie trafić w gusta zwykłych słuchaczy. To dobra równowaga.” (zaczerpnięte z oficjalnej strony zespołu)

Po dwóch dobrze przyjętych płytach i DVD „Terror and Hubris” z Prosthetic Records, zespół podpisał nowy kontrakt z Epic Records w drugiej połowie 2003 roku. Ich pierwszą płytą dla nowego wydawcy było Ashes Of The Wake debiutujące na 27 miejscu Billboard Top 200 i sprzedane w liczbie około 250,000 kopii w USA.

29 sierpnia 2005 roku zespół ogłosił, że ich DVD „Killadelphia”, z zarejestrowanym koncertem z trasy koncertowej promującej ich ostatni album otrzymało złoty certyfikat od RIAA. Wydawnictwo to zawiera kompletny występ zespołu z września 2004 z Filadelfii. Znajdują się na nim również 3 teledyski, komentarze członków i wiele innych niepublikowanych wcześniej fragmentów filmowych.

Wokalista Lamb of God, Randy Blythe jest zaangażowany w poboczny projekt zwany Halo Of Locusts.

25 stycznia 2006 roku, prasa ogłosiła ponowne wypuszczenie na rynek muzyczny pierwszej płyty zespołu – New American Gospel. Oryginalna wersja, tak jak i płyta Burn The Priest, były wyprodukowane przez Steve’a Austina, znanego z jego pracy z zespołami: Today Is The Day, Converge oraz Unsane. Płyta została zremasterowana, dodano do niej 4 nowe utwory, a długoletni przyjaciel zespołu, Ken Adams, zajął się zmianą jej okładki. Album ukazał się 4 kwietnia 2006 roku.

Kolejne wydawnictwo zespołu nosi nazwę „Sacrament”. Jego premiera nastąpiła 22 sierpnia 2006 roku, dzięki wytwórni Epic Records. Utworem promującym płytę jest „Redneck”. Piosenka została nominowana do nagrody Grammy 2007 w kategorii ‘Best Metal Performance’. Po wydaniu swego albumu, Lamb of God wziął udział w trasie koncertowej „2006 The Unholy Alliance Tour” razem ze Slayerem, Mastodonem (w Europie In Flames zamiast Mastodona) Children of Bodom i Thine Eyes Bleed. Niedlugo potem, muzycy dołączyli do trasy Gigantour, przewodzonej przez Megadeth. 9 lutego zespół zadebiutował w telewizji amerykańskiej w programie Late Night With Conan O’Brien grając utwór „Pathetic”.

Kolejnym piątym albumem zespołu był „Wrath” wydany w 2009 roku przez Sony / BMG Music

Jego następcą jest wydany 24.01.2012 album pt. „Resolution”. Na singiel poprzedzający jego wydanie został wybrany utwór „Ghost Walking”.

DYSKOGRAFIA

Albumy Studyjne

* New American Gospel (2000)
* As the Palaces Burn (2003)
* Ashes of the Wake (2004)
* Sacrament (2006)
* Wrath (2009)
* Resolution (2012)

Albumy Live

* Killadelphia (Live, 2005)

Inne wydawnictwa

* Split z ZED (Split 7”, 1997, wydany pod nazwą Burn the Priest)
* Split z Agents Of Satan (Split 7”, 1997, wydany pod nazwą Burn the Priest)
* Sevens and More (1998, wydany pod nazwą Burn the Priest)
* Burn the Priest (1998, wydany pod nazwą Burn the Priest)

VIDEOGRAFIA

* Black Label (Teledysk, 2000)
* Terror and Hubris (DVD, 2003)
* Ruin (Teledysk, 2003)
* 11th Hour (Teledysk, 2004)
* As the Palaces Burn (Teledysk, 2004)
* Laid to Rest (In Studio) (Teledysk, 2004)
* Laid to Rest (Teledysk, 2004)
* Now You’ve Got Something To Die For (Teledysk, 2005)
* Killadelphia (DVD, 2005)
* Redneck (Teledysk, 2006)
* Walk With Me In Hell (DVD, 2008)
* Set to Fail (Teledysk, 2009)
* Ghost Walking (Teledysk, 2011)

Już w czerwcu pasjonaci muzyki klasycznej będą mogli uczestniczyć w niepowtarzalnym, polsko – belgijskim koncercie.

Przy fortepianie zasiądzie wybitny, belgijski solista – Liebrecht Vanbeckevoort. Znakomitą Orkiestrę Filharmonii Krakowskiej poprowadzi maestro Herman Engels.

Polsko-belgijski koncert odbędzie się 5 czerwca 2012 roku o godz. 19.30 w Filharmonii im. Karola Szymanowskiego w Krakowie przy ul. Zwierzynieckiej 1.

Organizatorem koncertu jest Fundacja Bielecki Art.

PROGRAM KONCERTU:
Gioacchino Rossini – Ouverture „Wilhelm Tell”
Wolfgang Amadeus Mozart – Klavierkonzert nr 23 in A-Dur, KV 488
August De Boeck – Dahomanian Rhapsody
Janusz Bielecki – Rozkochanie
- Zaspokojenie

Edvard Grieg – Peer Gynt suite nr 1 op.46
Janusz Bielecki – Fantazja

BIOGRAFIE ARTYSTÓW:

Herman Engels – flamandzki dyrygent, zdobywca wielu prestiżowych odznaczeń, w tym: Médaille de Vermeil of Arts – Sciences – Lettres, nagrody Académie Française w Paryżu oraz Medaglia d’ oro , Istituto dei Studi Storici B. Pio IX, Roma. W roku 2007 otrzymał nagrodę Fuga Trofee przyznaną przez Stowarzyszenie Kompozytorów Belgijskich.

Engels brał udział w licznych festiwalach, m.in. w Flanders Festival, Internationales Jugendfestspieltreffen Bayreuth, Easter Festival Prague and Music Spring Presov.
Dyrygował i wykładał w konserwatorium muzycznym w Utrecht i w Hadze. Występował, a także prowadził zajęcia mistrzowskie na Uniwesytecie Filipińskim w Manilii oraz Kostarykańskim Uniwersytecie Narodowy w San José.
Jako dyrygent współpracował między innymi z Belgijskim Radiem i Telewizją, (BRTN), Süddeutsche Rundfunkchor Stuttgart, Musici de Praga, Prager Collegium, Philippine Philharmonic Orchestra Manila, Westdeutscher Rundfunkchor Köln i in.

Uczestniczył w realizacji opery Waltera Husa „Orfeusz” wystawionej z okazji ogłoszenia Antwerpii Stolicą Kultury Europejskiej w 1933 r. Jako stały dyrygent gościnny współpracuje z Państwową Orkiestrą Filharmoniczną w Oradei (Rumunia) oraz z Orkiestrą Slovak Sinfonietta (Słowacja).

Liebrecht Vanbeckevoort (ur. 26.09.1984 r. w Mechelen w Belgii) wybitny pianista, absolwent pianistyki w Królewskim Konserwatorium w Brukseli. Laureat większość konkursów pianistycznych odbywających się na terenie Belgii. Za granicą zdobył pierwsze miejsce w konkursach Bacha, Fontys, Kaufmanna oraz YPF, a także został laureatem „Międzynarodowego Konkursu Steinwaya”, „Międzynarodowego Konkursu dla Młodych Muzyków” oraz “Międzynarodowego Konkursu Muzycznego Królowej Elżbiety”.

Mając zaledwie 17 lat, zagrał przed członkami belgijskiej rodziny królewskiej, a w 2007 r. towarzyszył im podczas oficjalnej wizyty w Irlandii. Brał udział w licznych festiwalach m.in. w Flanders Festival, Festival of Wallonia oraz “Les Sommets du Classique” w Crans-Montana (Szwajcaria).
Jesienią 2007 r. wystąpił jako jedyna „gwiazda muzyki klasycznej” podczas słynnej antwerpijskiej „Night of the Proms”.  Liebrecht występował na wielu znakomitych scenach zarówno w rodzinnym kraju jak i za granicą, m.in. w Luksemburgu, w Holandii, Irlandii, we Włoszech, w Izraelu, Szwajcarii, Afryce Południowej, Kanadzie i Stanach Zjednoczonych.

Jego pierwszy, solowy album poświęcony Feliksowi Mendelssohnowi został wydany w 2008. Jesienią 2009 r. ukazał się drugi album pianisty dedykowany Robertowi Schumannowi.

Projekt Tabasko został zawiązany 10 lat temu przez O.S.T.R, Kochana i DJ Haema. Zżytą przez 10 lat koncertowania ekipę zasilił w zeszłym roku beatboxer Zorak oraz wsparli Holendrzy Chris i Jaap tworzący kolektyw producencki Killing Skills.

Album „Ostatnia Szansa Tego Rapu” został nagrany w całości w holenderskim studio Killing Skills w okresie między wrześniem 2011 a lutym bierzącego roku. Ta polsko-holenderska współpraca zaowocowała znacznie podwyższonymi ambicjami wszystkich uczestników, którzy chcieli pokazać się z jak najlepszej strony. Wszyscy chcieli stworzyć dzieło przełomowe i unikatowe dla swej dotychczasowej kariery i po wszystkim wyglądają na zadowolonych z efektów pracy. Materiał wyprodukwany przez Holendrów i Ostrego to subtelne połączenie analogowej brawy sowieckich synthów z kreatywnym i niepowtarzalnym samplingiem. Opisuje je doskonale słowo „świeżość” i na tym należy poprzestać – o muzyce pisze się cieżko.

Dla Zoraka i Haema sesje nagraniowe Tabasko to ich pierwsze zawodowe starcie z rapem. Wyszli z tej konfrontacji zwycięzko, o czym możecie się przekonać już wkrótce przy okazji pierwszego singla „Wychowani w Polsce”.

O.S.T.R.: ”Przy żadnej mojej solowej produkcji nie miałem tyle zabawy, radości i ekscytacji, jak przy płycie naszej ekipy.”

Zorak: „Zrozumiałem, że pisząc teksty, robiąc kawałek i puszczając go w eter, trzeba pamiętać, że zostanie tam na zawsze, więc musi być taki, żeby za 20 lat był równie dobry co w danej chwili.”

DJ Haem: „Do tej pory udzielałem się na płytach jako DJ, teraz dostałem jeszcze dodatkowo szansę powiedzenia kilku słów do mikrofonu. Kocham wyzwania i jestem wielkim fanem tych bitów, które znalazły się na płycie, więc nie mogłem pozostawić ich bez komentarza w postaci kilku zwrotek, cutów i skreczy…”

Kochan: „Praca z chłopakami to czysta przyjemność, nagrałem ten album dla tych wszystkich co nie przestali w nas wierzyć”.

Autorem pioronującej okładki jest fotograf Paweł Fabjański, autor wielu innych okładek płyt O.S.T.R., w tym oczywiście albumu „Tabasko” z 2002 roku. To właśnie w tym samym miejscu co prawie 10 lat temu, wewnątrz „Retkińskiej moreli” (Popow/Hrycko) w Łodzi odbyła się sesja fotograficzna grupy Tabasko.

Na płycie znalazło się 15 numerów. Premiera 27 marca 2012 roku.